سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: همایش ملی مناسب سازی محیط شهری

تعداد صفحات: ۰

نویسنده(ها):

زینب مرادی – کارشناس ارشد مرمت و احیای بناها و بافت های تاریخی، عضو هیات علمی دانشگاه
علی صالحی – کارشناس موزه داری و کارشناس ارشد مرمت و احیای بناها و بافت های تاریخی

چکیده:

شورای بین المللی موزه ها، ایکوم ، موزه را این چنین تعریف کرده است:
موزه موسسه ای دائمی و غیر انتفاعی، در خدمت جامعه و پیشرفت آن و با درهایی باز به روی همگان است، که آثار مادی مردم و محیط شان را به منظور مطالعه، آموزش و تفریح، گردآوری، حفاظت، پژوهش، اطلاع رسانی کند ونمایش دهد.
بنابراین یکی از راه هایی که انسان می تواند برای آشنایی یا قدردانی ودرک ارزش های تاریخی و فرهنگی و هنری خود و سرزمین خود یا هر کشور و منطقه ای از آن مدد جوید، بازدید از انواع موزه هاست. بنا به تعریف موزه هر انسانی این حق را دارد. یعنی این «موسسه دائمی و غیر انتفاعی…» است که باید به گونه ای طراحی گردد که همگان بتوانند از آن استفاده کنند.
در مورد جانبازان و معلولان یک جامعه اگر این حق بیشتر نباشد حداقل باید مساوی با سایر افراد باشد. اما متاسفانه انواع موزه های کشورمان چه آن دسته ای که برای موزه بودن طراحی شده اند، یعنی ساختمان های نوینی که کاربری موزه دارند، چه بناهای تاریخی که تبدیل به موزه شده اند و چه بناها و اماکنی که به خودی خود به عنوان یک اثر تاریخی، فرهنگی و هنری موزه شناخته می شوند، امکانات ناچیزی برای بازدید این قشر از جامعه دارند و حتی برخی موارد بازدید آنان از این اماکن غیر ممکن است.
ما در این مقاله بامطرح کردن اهمیت این موضوع و بررسی وضعیت موجود این اماکن، راهکارهایی را برای رفع این معضلات ارائه میکنیم.