سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

حمیدرضا اولیائی – استادیار دانشکده کشاورزی دانشگاه یاسوج
علی ابطحی – استاد بخش علوم خاک دانشکده کشاورزی دانشگاه شیراز
ابراهیم ادهمی – استادیار دانشکده کشاورزی دانشگاه یاسوج

چکیده:

کانی های رسی، به عنوان یکی از مهمترین بخشهای فاز جامد خاک مطرح می باشند . تأثیر کانی های رسی در خصوصیات فیزیکوشیمیایی خاک مانند ظرفیت تبادل کاتیونی، ظرفیت نگهداری آب، حاصلخیزی خاک، تهویه و غیره بسیار چشمگیر است . این تأثیر به نوع و میزان کانی ها بستگی دارد . در نتیجه شناسایی نوع کانی های رسی خاک اهمیت ویژه ای دارد . درک بهتری از جزئیات خصوصیات کانی های رسی در خاک و ارتباط این جزء خاک با خصوصیات فیزیکو شیمیایی به محققان کمک می نماید تا در پیشگویی رفتار خاک در زمینه های کشاورزی و محیط زیست موفق تر باشند ( ویلسون، ).۱۹۹۹ مطالعات انجام شده بر روی خاک های مناطق خشک و نیمه خشک نشان می دهد که بر خلاف رطوبت اندک و هوادیدگی ناچیز در خاک های این مناطق، کانیهای رسی متنوعی از نظر کمی و کیفی وجود دارد . مهجوری (۱۹۷۵) با بررسی خاک های خشک و نیمه خشک ایران، وجود کانی های کلریت، ایلیت، اسمکتیت، ورمیکولیت، کائولینیت و رسهای مخلوط میکا – ورمیکولیت و میکا – کلریت را گزارش نموده است . میلوت (۱۹۷۰) سه مکانیسم مختلف را برای تشکیل کانی ها در خاک عنوان می نماید که شامل هوا دیدگی مواد مادری بدون تغییرات ساختمانی و شیمیایی ( کانی های توارثی ) ۱ ، تغییر شکل کانی هایی که در شرایط محیطی خود پایدار نیستند و تغییر حالت ساختمانی و شیمیایی می دهند ( کانی های تغییر شکل یافته ) ۲ و تشکیل مجدد کانی از مواد حاصل از تجزیه و تخریب سایر کانی ها ( کانی های نو ساخته ) .