مقاله منطقه گرايي در سياست خارجي ايران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در مطالعات اوراسياي مركزي از صفحه ۲۳ تا ۴۰ منتشر شده است.
نام: منطقه گرايي در سياست خارجي ايران
این مقاله دارای ۱۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله منطقه گرايي
مقاله سياست خارجي ايران
مقاله خاورميانه
مقاله قدرت ملي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: برزگر كيهان

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
اين مقاله به بررسي اهميت «منطقه گرايي» در سياست خارجي ايران در خاورميانه مي پردازد. بعضي از ديدگاه هاي موجود ويژگي هاي ساخت قدرت و سياست در ايران را به گونه اي مي دانند که هرگونه ائتلاف و همکاري سياسي – امنيتي، اقتصادي و فرهنگي را در سطح منطقه اي دشوار مي سازد.
با اين همه، سخن نويسنده در اين مقاله اين است که تغيير و تحولات سياسي، امنيتي و ژئوپليتيک در سطح منطقه خاورميانه بعد از حوادث ۱۱ سپتامبر، جايگاه منطقه گرايي را در سياست خارجي ايران تقويت کرده است. در اصل ارزش استراتژيک و نقش ايران در تقويت مولفه هاي منطقه اي به مولفه هايي نظير دولت ملي قوي، هويت ژئوپليتيک و ايدئولوژي پوياي شيعي مرتبط است. از اين ديدگاه، نويسنده به تعريف دو مفهوم «منطقه گرايي سنتي» و «منطقه گرايي جديد» در رويکردهاي سياست خارجي ايران مي پردازد که هر يک با نگاه متفاوتي سعي در تامين منافع و امنيت ملي ايران دارند. نويسنده نتيجه مي گيرد که جمهوري اسلامي ايران بايد با بازتعريف مولفه هاي قدرت ملي خود در سطح منطقه اي، به حل معضلات استراتژيک سياسي – امنيتي با قدرت هاي فرامنطقه اي از جمله آمريکا بپردازد و از آن طريق روند تثبيت فرصت هاي اقتصادي و توسعه پايدار را به جريان بياندازد.