سال انتشار: ۱۳۸۱

محل انتشار: نخستین همایش انجمن جمعیت شناسی ایران

تعداد صفحات: ۲۴

نویسنده(ها):

صدرالدین بلادی موسوی – کارشناس ارشد جمعیت شناسی مرکز آمار ایران

چکیده:

هدف ازارائۀ این مقاله نشان دادن توزیع جغرافیایی نامناسب کشور و شهر تهران و نامناسبتر شدن آن براثر مهاجرت است. از دید نظری عنوان شد مهاجرت و تغییر اجتماعی، مانند هر رابطۀ دیگر در علوم اجتماعی دوسویه است. دلایل مهاجرت عوامل مرتبط با مبدأ و مقصد مهاجرت و عوامل بینابی و شخصی است. از عوامل مرتبط با مبدأ و مقصد مهاجرت روی تراکم جمعیت و اشباع نیروی کار مخصوصاً در مناطق روستایی است و همچنین مهاجرت متخصصان تأکید شد و عامل مسافت و وسایل سفر به عنوان بینابین تلقی گردید. در تعریف عملیاتی آن دسته از اعضای خانوارها که شهر یا آبادی محل اقامت خود را طی ده سال گذشته، مختوم به سرشماری تغییر داده اند و به شهر تهران (۲۲ منطقه) وارد شده اند، مهاجران وارد شده به شهر تهران محسوب شدند. یافته های این مقاله نشان می دهد بین ۷۵-۱۳۶۵ حدود ۵۷۰ هزار نفر به شهرتهران مهاجرت کرده اند که حدود ۱۴ درصد نسبت به دهۀ قبل از آن افزایش پیدا کرده است. در بین مهاجران به شهر تهران حدود ۳۲۰ هزار نفر مرد و ۲۴۷ هزار نفر زن بوده اند که نسبت جنسی حدود ۱۳۰ به دست می آید. بهدلیل اینکه اکثر مهاجرتهای برای اشتغال و تحصیل است تعداد مردان بیشتر از زنان است. ترکیب سنی مهاجران به شهر تهران نشان میدهد بیش از ۷۰ درصد ازمهاجران در سن ۱۵ تا ۴۰ سالگی است که این افراد واقع در سن فعالیت و تحصیل هستند نسبت مهاجران وارد شده به جمعیت شهر تهران در دهۀ ۷۵-۱۳۶۵ حدود ۴/۸ درصد بوده است در بین مناطق تهران منطقۀ ۶ با ۱۵ درصد بیشترین منطقۀ مهاجر پذیر بوده است. در طی دهه های گذشته بیشترین مهاجران وارد شده به شهر تهران از آذربایجان شرقی است که اکثراً با انگیزۀ یافتن شغل به این شهر مهاجرت کرده اند