مقاله مهاركننده هاي انعقادي در بيماران مبتلا به تالاسمي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در فصلنامه پژوهشي خون از صفحه ۷۸ تا ۸۴ منتشر شده است.
نام: مهاركننده هاي انعقادي در بيماران مبتلا به تالاسمي
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ترومبوفيلي
مقاله تالاسمي
مقاله پروتئين C
مقاله پروتئين S
مقاله آنتي ترومبين III

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: زاهدپناه مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: آذركيوان آزيتا
جناب آقای / سرکار خانم: حاجي بيگي بشير
جناب آقای / سرکار خانم: احمدي نژاد مينو
جناب آقای / سرکار خانم: عشقي پيمان
جناب آقای / سرکار خانم: طباطبايي سيدمحمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: مقصودلو مهتاب

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: بيماري تالاسمي يك كم خوني ارثي با درمان تزريق خون مزمن مي باشد. يکي از عوارض اين بيماري، حوادث ترومبوآمبوليک است كه اغلب به صورت تحت حاد مي باشد. در اين مطالعه ميزان فعاليت پروتئين هاي مهاركننده انعقادي در اين بيماران بررسي شده است.
مواد و روش ها: در يك مطالعه توصيفي با نمونه گيري سرشماري، بيماران تالاسمي مراجعه کننده به درمانگاه بيماران بزرگسال تالاسمي تهران بررسي شدند. سطح پروتئين هاي S, C و آنتي ترومبين III اندازه گيري شد و با ۱۱۰ فرد طبيعي به عنوان گروه کنترل (که از نظر سني و جنسي با گروه بيماران ما منطبق بودند) مقايسه گرديد. جهت تحليل نتايج از نرم افزار SPSS16 و آزمون هاي كاي دو، t-test و پيرسون با ضريب اطمينان ۹۵% استفاده شد.
يافته ها ۱۲۷ :بيمار تالاسمي با ميانگين سني (SD=10.6) 29.4 سال و در گروه کنترل با ميانگين (SD=8.8) 27.13 سال بررسي شدند. ۷ نفر (۵/۵% كل بيماران) سابقه ترومبوز داشتند كه ۲ نفر تالاسمي ماژور و ۵ بيمار تالاسمي اينترمديا بودند و همگي اسپلنكتومي شده بودند. پروتئين C در ۱/۶۱%، پروتئين S در ۶۷% و مقدار آنتي ترومبين III در ۵/۲۲% از مبتلايان به تالاسمي كاهش داشت. بين مقادير پروتئين هاي ضد انعقادي در بيماران تالاسمي و گروه کنترل اختلاف قابل توجه و معني داري مشاهده شد (۰۰۱/۰=p).
نتيجه گيري: در اين مطالعه پروتئينC  و S و آنتي ترومبين III به عنوان شاخص هاي مهاركننده هاي انعقادي بررسي شدند که در مقايسه با گروه كنترل، متوسط مقدار فعاليت اين فاکتورها در بيماران تالاسمي كاهش قابل ملاحظه اي را نشان داد و مي تواند توجيه کننده استعداد ابتلا به بيماري هاي ترومبوتيک در اين گروه از بيماران باشد.