آخوندزاده در نامه ای به میرزا آقای تبریزی می نویسد: «دور گلستان و زینت المجالس گذشته است، امروز این قبیل تصنیفات به کار نمی آید، امروز تصنیفی که متضمّن فواید ملت و مرغوب طبایع خوانندگانست … مورد نیاز میباشد. (صد سال داستان نویسی ایران، ص ۱۷)

بنابراین نویسنده باید از نیازهای جامعه، موقعیت و وضعیت مردم و مسائل روز اگاه .باشید.

اگر یک روزی نثر مسجع و مقفای سعدی را چون ورق زر می بردند و زمانی نوشته های قلنبه و مطنطن عهد قاجار را میپسندیدند، امروز نوشته های ساده و وافری به مقصود و روان و سلیس مورد قبول واقع میشود که نویسندگان جوان باید به این نکته توجه داشته باشند

* روان و سلیسی با جمله های کوتاه و درست بنویسید.

* عفت کلام و لطف ادبی و ظرافت را همیشه در نظر داشته باشید.

* حتی المقدور از کلمات فارسی و پاک استفاده کنید. – از به کاربردن جمله های طولانی و مبهم خودداری کنید.

شده باید جزو کلمات فارسی به حساب آید و لزومی ندارد سعی کنیم کلمات نامأنوس فارسی را جانشین آنها بسازیم. مگر کلمه های مناسب و زیبائی که به تدریج به جای آنها جا

*- خواننده  خود را مشخص کنید و در ذهن معلوم کنید برای چه سن و یا گروه اجتماعی مطلب مینویسید. لحن نوشته و کلماتی را که به کار می برید مناسب خوانندگان موردنظرتان باشد. حتی المقدور از کلمات غربی استفاده نکنید.

* – هدف نوشته را مشخص کنید و قبلاً تصمیم بگیرید که چه میخواهید بگوید. همه  قسمتهای نوشته  شما باید در گرد همین موضوع دور بزند و مطالبی را که مطرح

میکند. در نهایت به همان نقطه ختم شود.

* سبک نوشته را با نوع نوشته  خود هماهنگ کنید.

*صداقت و صمیمت پلکان ترقی است. از آن استفاده کنید. داستان وانوع نوشته هر نوشته دارای یک ساختار بیرونی (فرم) و یک ساختار درونی (محتوا) است. ظاهر نوشته باید زیبا، جذاب و پرکشش بوده و داخلی آن باید حرفی و پیامی داشته باشد. رمان و داستان را بهتر است سلیس و روان و بیتکلف بنویسیم و به شکل نثر داستانی، ابتدای داستان را به گونهای شروع کنید که روشن و مشخص باشد. به طور مستقیم یا غیر مستقیم شخصیت های داستان خود را معرفی کنید و خواننده را در جریان شروع حوادث بگذارید و مسالهای را مطرح کنید که خواننده مشتاق دنبال گیری و سردرآوردن از اینکه «خوب، بعد چه شد» باشد و به دنبال شما کشیده شود و با علاقه بخواهد بداند که بعد و عاقبت کار به کجا رسید. هر داستان یا نمایشنامه و غیره دارای یک تم اصلی و یا موضوع میباشد. یک یا چند شخصیت اصلی دارد که حوادث بر روی افکار، اعمال، طرز فکر مخصوص ویا ویژگی خاص او یا آنها دور میزند. داستان دارای مقدمه گونهای است که مستقیم یا غیر مستقیم (با ذکر حوادثی) شخصیت(ها) را معرفی میکند و مساله  اصلی را مطرح میسازد.

هرچه زودتر خواننده متوجه اصل موضوع شود بهتر میل میکند که ببیند چه خواهد شد. داستان و نمایشنامه دارای یک کشمکش ( conflict) است که تم اصلی داستان به آن مربوط می شود. در نمایشنامه شخصیت یا پرسناژی که روی صحنه می آید و یا اشخاصی که در اولین پرده ظاهر می شوند. ضمن مکالمه به گونهای صحبت میکنند (اگر یک نفر است به شکل مونولوگ) که تماشاچی متوجه شود، مکان کجاست، شخصیتها که هستند و چه جریانی دارد اتفاقی میافتد.