سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: ششمین کنفرانس اقتصاد کشاورزی ایران

تعداد صفحات: ۲۱

نویسنده(ها):

اسماعیل فلاحی – دانشجوی کارشناسی ارشد گروه اقتصاد کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس
صادق خلیلیان – دانشیار گروه اقتصاد کشاورزی دانشگاه تربیت مدرس

چکیده:

بخش کشاورزی برای نخستین بار در سند موافقتنامهی مربوط به دور اروگوئه، در چارچوب قوانین تجاری سازمان تجارت جهانی گنجانیده شد که منجر به تصویب موافقتنامهی کشاورزی گردید . در مطالعهی حاضر، ضمن تشریح موقعیت ایران در رقابت بینالمللی، به تبعات موافقتنامهی کشاورزی بر بخش کشاورزی ایران در سه زمینهی ” حمایتهای داخلی “ ، ” یارانههای صادراتی “ و ” دسترسی به بازار “ پرداخته شده است . مهمترین نتایج این پژوهش گویای این است که برخلاف حمایت نهادهای، حمایت قیمتی محصولات بر اساس نرخ آزاد، اغلب منفی بوده، و حجم صادرات یارانهدار نیز کم است . همچنین معادل تعرفهای اغلب محصولات کشاورزی، بسیار نازل و حتی منفی است و انحصار دولت در بازرگانی خارجی به عنوان یکی از مهمترین موانع غیرتعرفهای اعمال شده بر واردات برخی از محصولات اساسی غذایی محسوب میشود