سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: سومین کنگره ملی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

سعید تاروردیلو – استادیار گروه عمران دانشکد فنی دانشگاه ارومیه

چکیده:

روند متداول در طراحی ساختمانهای بتنی در ایران استفاده از ضوابط شکل پذیری متوسط حتی برای مناطق با خطر لرزع خیزی بالا می باشد. دلایل اصلی این انتخاب کاهش مشکلات اجرایی در مقایسه با حالت طراحی با شکل پذیری بالا و مجاز بودن استفاده از سیستم با شگل پذیری متوسط در مناطق با لرزه خیزی بالا در آیین نامه ۲۸۰۰ می باشد. یکی از مشکللات اجرایی ضرورتوصله آرماتور در وسط ستون در حالت طراحی با شکل پذیری بالا می باشد که در حالت طراحی با شکل پذیری متوسط امکان جابجایی محل وصله به پای ستون سهولت اجرا را در پی دارد. همچنان که در این مقاله نشان داده می شود عدم محبوس شدگی هسته و وصله در پای ستون در حالت طراحی با شکل پذیری متوسط منجر به مشاهده رفتار ترد و نرم شونده برای ستون بخصوص تحت بارهای رفت و برگشتی با دامنه بالا در اثر وقوع لغزش در وصله می گردد. نتایج آنالیز برای چنین سازه ای نمایانگر موضعی شدن آسیب در برخی اجزا در حالت آنالیز دو بعدی و در حالت آنالیز سه بعدی تمرکط تغییر شکل های غیرخطی در برخی قابها و پیچش شدید سازه می باشد. این امر ضرورت استفاده از سیستم سازه ای با شکل پذیری بالا در مناطق لرزه خیزی بالا را نشان داده و لزوم بازنگری در ضوابط آیین نامه ۲۸۰۰ را عیان می کند.