مقاله مولانا و حافظ دو همدل يا دو همزبان؟ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۷ در نقد ادبي از صفحه ۱۱ تا ۲۸ منتشر شده است.
نام: مولانا و حافظ دو همدل يا دو همزبان؟
این مقاله دارای ۱۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مولانا
مقاله حافظ
مقاله محتوي
مقاله صورت
مقاله بينامتنيت
مقاله استعاره
مقاله مجاز مرسل

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حق شناس علي محمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
در اين نوشته کوشيده ام پاسخي براي اين سوال پيدا کنم که: آيا در شعر حافظ هيچ نشانه اي دال بر اثرپذيري حافظ از شعر مولانا هست يا نه؟ در انجام اين کار، خود را به دو دليل ناگزير از تفکيک حساب محتواي شعر دو اين شاعر از حساب صورت آن يافته ام: يکي به دليل سرشت تغييرگريز و ايستاي معاني و مضامين در هر فرهنگ سنتي از جمله در فرهنگ ايران؛ و ديگري به دليل ضرورت بهره گيري از دو پايگاه نظري متفاوت (يعني نظريه بينامتنيت و نظريه استعاره و مجاز مرسل)، به ترتيب، براي تحليل محتواي شعر و تحليل صورت آن. حاصل کوشش من اين بوده است که، به لحاظ محتوي، تنها مي توان نشان داد که ميان اين دو شاعر نوعي همدلي معطوف به هم فرهنگي وجود دارد و، به لحاظ صورت، شعر اين دو هيچ شباهتي با يکديگر ندارد؛ چه، اولا شعر مولانا شعري صورت شکن است؛ حال آن که شعر حافظ شعري است سخت صورتگرا؛ ثانيا شعر مولانا شعر سلوک در راستاي محور هم نشيني است؛ حال آن که شعر حافظ شعر عروج در راستاي محور جانشيني است؛ و ثالثا حافظ، به شهادت شعر او، از مولانا بيش از آن مضمون و صورت در جهت بهينه سازي وام نگرفته که از شاعران ديگر مضمون و صورت وام گرفته است.