مقاله موي بريدن در سوگواري که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۷ در نامه فرهنگستان از صفحه ۵۰ تا ۵۵ منتشر شده است.
نام: موي بريدن در سوگواري
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مختاريان بهار

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
در شاهنامه، شواهدي براي موي كندن هنگام مرگ عزيزي ديده مي شود. يكي از اين شواهد مربوط است به عمل فريگيس در عزاي مرگ سياوش:
همه بندگان موي كردن باز                                     فريگيس مشكين كمند دراز
بريد و ميان را به گيسو ببست                                به فندق گل و ارغوان را بخست
سر ماهرويان گسسته كمند                                   خراشيده روي و بمانده نژند
                                                                        (شاهنامه، دفتر دوم، ابيات (۲۲۹۹-۲۲۹۷
اين ابيات به سه جنبه آييني اشاره دارد: گشودن موي بندگان؛ بريدن موي زن در سوگ همسر؛ و بر ميان بستن آن.
اين رفتار آييني در سوگواري رسمي است بسيار گسترده كه از ديرينه روزگاران در سراسر جهان شواهد بسيار دارد. يافتن معناي آن در گستره فرهنگ ها به ياري يافته هاي مردم شناسي و باستان شناسي و اسطوره شناسي و هم با شناخت بافت فرهنگ ها و عناصر اعتقادي باستان ميسر است.
از دوران پارينه سنگي به اين سو، از باور به ايزد بانوي بزرگ (ايزد بانوي مادر) در فرهنگ جوامع نشانه هاي بسيار ديده مي شود. همچنين، در همين فرهنگ ها، نقش مو در مراسم خاك سپاري و سوگواري و نسبت آن با ايزد بانوي مادر را به انحاء‌ گوناگون مي توان سراغ گرفت. هنوز هم، در برخي از اين فرهنگ ها از جمله در ايران، نشانه هايي از آن بر جاي مانده است.