مقاله ميزان و كيفيت خشکه دار در جنگل هايي با سابقه مديريتي متفاوت که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۸ در جنگل و فرآورده هاي چوب (منابع طبيعي ايران) از صفحه ۱۹۱ تا ۲۰۲ منتشر شده است.
نام: ميزان و كيفيت خشکه دار در جنگل هايي با سابقه مديريتي متفاوت
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله خشکه دار
مقاله جنگل شناسي همگام با طبيعت
مقاله جنگل دست خورده
مقاله راش و ممرز

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سفيدي كيومرث
جناب آقای / سرکار خانم: مروي مهاجر محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
اين پژوهش با هدف بررسي كيفيت، ميزان و تركيب خشكه دارها در جنگل هاي تحت مديريت در شمال كشور و در سطحي معادل ۱۰۰ هكتار در رويشگاه هايي با سابقه مديريتي متفاوت و مقايسه تركيب توده سرپاي زنده با تركيب خشكه دارها (درختان پوسيده) در پارسل هاي ۱۱۲ و ۲۱۴ ازجنگل خيرودکنار نوشهر صورت گرفت. ازخشکه دارها آماربرداري صدرصد صورت گرفت و پيرامون خشکه دارهاي قطور (قطر برابرسينه بيش از ۵۰ سانتي متر) قطعه هاي نمونه ۱۰ آري پياده ودرختان زنده اندازه گيري شد. توده سرپاي زنده در پارسل ۱۱۲ و در قطعه هاي نمونه (در پيرامون خشکه دارها)، ۳۲۸، حجم خشكه دارها در كل پارسل ۳٫۲۲ مترمكعب و تعداد ۲٫۱ اصله در هكتار برآورد شد. در اين پارسل، ۶۸٫۰۳ درصد ازحجم خشكه دارها را خشكه دار افتاده و %۳۱٫۹۷ از حجم خشكه دارها را خشكه دار سرپا تشكيل مي دهند. بيشترين حجم توده زنده و بيشترين خشکه دار به ترتيب متعلق به گونه راش با %۴۴٫۲ و گونه ممرز با %۵۷٫۱۷ بود. در پارسل ۲۱۴ حجم سرپاي توده زنده در قطعه هاي نمونه و در پيرامون خشکه دارها ۵۱۷٫۸ مترمكعب در هكتار و همچنين تعداد خشكه دار در هكتار ۲٫۵ اصله و %۶۳٫۹ از حجم كل خشكه دارها را خشكه دار افتاده و %۳۶٫۷۱ از آن را خشكه دارهاي سرپا به خود اختصاص مي دهند. بيشترين حجم توده زنده متعلق به راش با %۴۹٫۴ بود، ممرز با %۵۸٫۷۶ بيشترين خشکه دار را به خود اختصاص داده بود. بررسي كيفيت خشكه دارها نشان داد كه بيشترين ديده در بين خشکه دارها به لحاظ کيفيت به ترتيب خشکه دارهاي داراي پوسيدگي نرم، خشک و توخالي مي باشد، که در بين خشکه دارهاي داراي پوسيدگي نرم خشکه دارهاي داراي پوسيدگي درجه ۳ بيشترين تعداد را در پارسل هاي مورد بررسي در پاتم به خود اختصاص داده اند. پارسل هاي مورد بررسي در نم خانه نيز بيشترين ديده متعلق به خشکه دارهاي داراي درجه پوسيدگي ۲ مي باشد. در بين گونه هاي مختلف خشکه دارها ممرز در مراحل پيشرفته تري به لحاظ پوسيدگي قرار دارد. با توجه به نتايج پژوهش، تركيب وكيفيت گونه هاي خشكه دارها با درختان سرپاي زنده متفاوت مي باشد. ميزان خشکه دار در جنگل هايي که ميزان دستخوردگي بيشتري را نشان مي دهند، کمتراست. نتايج بدست آمده از اين پژوهش در مقايسه با ديگر بررسي ها، نشان مي دهد، ميزان وجود خشکه دار در جنگل هايي با سابقه مديريتي و دستخوردگي مختلف، متفاوت مي باشد.