سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: دهمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

مهدیه محمودی – دانشگاه شهید باهنر کرمان(بخش زمین شناسی)
حمید احمدی پور – دانشگاه شهید باهنر کرمان(بخش زمین شناسی)

چکیده:

در بخشی از نوار ماگمایی ارومیه دختر که در استان کرمان ( جنوب شرق بردسیر) واقع شده، یک توالی نسبتا منظم از گداز هها، پیروکلاستیکها و سنگهای تخریبی – آتشفشانی به سن ائوسن وجود دارد که نماینده دور ههای متناوب فوران در آتش فشانهای ائوسن م یباشند. هر فوران با یک گدازة نسبتاً ضخیم از آندزیت بازالت بسیار غنی از درشت بلورهای پلاژیوکلاز شروع م یشود و در ادامه ممکن است فوران تمام یا بوسیلة گداز ههای معمولی ( حاوی میکروفنوکریس تهای پلاژیوکلاز و کلینوپیروکسن) و سنگهای تخریبی- آتشفشانی دنبال گردد. سنگهای غنی از پلاژیوکلاز، شامل بیش از ۵۰ درصد درشت بلور پلاژیوکلاز با طول حداکثر ۲ سانتیمتر و ۲-۳ درصد درشت بلور پلاژیوکلاز با طول حداکثر ۲ سانتیمتر و می باشند.
مطالعات صحرائی، پتروگرافی و بررسی نمودارهای فازی مربوطه نشان م یدهد که فنوکریس تهای موجود در این گدازه ها، در شرایط کوتکتیک پلاژیوکلاز- الیوین متبلور شده و تبلور در حالت بدون آب، در اعماق کم پوسته صورت گرفته است. افزایش آلومینیم مورد نیاز برای تبلور پلاژیوکلاز، نیز م یتواند به دلیل واکنش ماگمای اولیه با پوستة تهی شده صورت گرفته باشد، به اینصورت که ماگمای اولیه گوشت های پس از واکنش با پوسته زیرین و بدست آوردن آلومینیوم، ناگهان به سمت اعماق کمتر حرکت کرده و با کاهش فشار، شرایط برای تبلور شدید و غیر عادی پلاژیوکلاز فراهم
گردیده است.