سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: اولین کنگره ملی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

عباس رضایی – کارشناس ارشد زهکشی و عضو هیئت علمی دانشگاه کرمان ، گروه مهندسی آب
بهرام بختیاری زاده – کارشناس ارشد سازه های هیدرولیکی و مدیر عامل موسسه ثارالله
مریم ایلاقی حسینی – دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه صنعتی اصفهان- گروه عمران آب
علی شیخ بهایی – کارشناس پژوهشی جهاد دانشگاهی استان کرمان –گروه منابع آب وموسسه ثارا

چکیده:

از آنجا که کشور ایران از نظر تقسیم بندی اقلیمی، خشک و نیمه خشک محسوب می شود و با توجه به وقوع خشکسالی های متوالی در چند سال اخیر، بویژه در مناطق مرکزی و جنوبی کشور، پژوهشهایی برای ارائه راهکارهای جدید مقابله با کم آبی انجام شده است که از جمله آنها مطالعه و اجرای طرح تلقیح مصنوعی ابرها می باشد که در راستای ایجاد مدیریت ریسک بجای مدیریت بحران است. اجرای این طرح باعث تخفیف مقطعی خشکسالی شده و تکرار مستمر آن، تنشهای آبی وارده در مقاطع خشکسالی را کاهش می دهد. با استفاده از نقشه های سینوپتیکی و داده های بارش روزانه، سه نوع سیستم باران زا در منطقه کرمان شناسایی شده است. سیستم مدیترانه ای که از پتانسیل بارش کمتری برخوردار است و در نتیجه نقش کمتری در طرحهای افزایش بارش بر عهده دارد، سیستم سودانی و سیستم ترکیبی (ترکیبی از دو سیستم مذکور) که از پتانسیل بارش بیشتری برخوردار بوده و نسبت به سیستم مدیترانه ای نقش بیشتری در عملیات باروری ایفا می نمایند. اجرای عملیات تلقیح در سال ۱۳۸۰ با حضور تعدادی از کارشناسان روسی در منطقه عمومی کرمان به انجام رسید که نتایج آن در دست بررسی بوده و رایزنی ها برای ادامه این طرح در دست انجام است