سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: بیست و ششمین گردهمایی علوم زمین

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

دکتر محمود صادقیان – استادیار دانشگاه صنعتی شاهرود
دکتر محمد ولی زاده – دانشیار دانشگاه تهران

چکیده:

توده گرانیتوئیدی زاهدان با روند کلی شمال غربی- جنوب شرقی در بخش میانی نوار گرانیتوئیدی زاهدان -سراوان واقع شده است. این توده به درون سنگ های دگرگونی ناحیه ای به سن ائوسن میانی تزریق گردیده است. در کنار بررسی پترولوژی و ژئوشیمی این توده گرانیتوئیدی، مکانیسم جایگزینی بخش شمالی آن نیز در پرتو روش اندازه گیری آنیزوتروپی حساسیت مغناطیسی (AMS) مورد مطالعه قرار گرفته است. بدین منظور در محدوده ای به وسعت ۲۰۰ کیلومتر مربع از ۱۹۰ ایستگاه ( تقریبا یک ایستگاه به ازای هر کیلومتر مربع) مغزه هایی جهت دارد به قطر ۲۵ میلیمتر و به طول ۵ تا ۱۰ سانتی متر تهیه گردید. سپس این مغزه ها به قطعات استوانه ای شکل به طول ۲۲ میلیمتر برش داده شده و در نهایت حدود ۱۱۵۰ نمونه بدست آمد. در آزمایشگاه مغناطیس دانشگاه پل ساباتیه تولوز کشور فرانسه، به کمک دستگاه KL-Y3 حساسیت مغناطیسی این نمونه ها اندازه گیری گردید. تعبیر و تفسیر نتایج بدست آمده مشخص ساخت گرانیت های توده زاهدان از نوع فرومگنتیک (دارای حساسیت مغناطیسی بیش از ۵۰۰SI) و گرانودیوریت ها و دیوریت ها از نوع فرومگنتیک (دارای حساسیت مغناطیسی بیش از ۵۰۰SI) می باشند. همچنین لیناسیونها و فولیاسیونهای مغناطیسی استنتاج شده، عمدتا دارای شیب بسیار کم(نزدیک به افقی) می باشند، استثنائا سنگ های دیوریتی که محدودهکم وسعتی را نیز به خود اختصاص می دهند دارای لیناسیونها و فولیاسیون های مغناطیسی دارای شیب زیاد و نزدیک به قائم هستند و از این رو به عنوان زون تغذیه کننده یا محل صعود ماگمای تغذیه کننده این بخش از توده گرانیتوئیدی زاهدان در نظر گرفته شده اند، لیناسیون ها و فولیاسیون های مغناطیسی بسیار کم شیب، مبین آنند که توده گرانیتوئیدی زاهدان در مجموع به صورت یک سیل جایگزین گردیده است. عملکرد یک حرکت برشی کم شیب در به وجود آمدن فضایی مناسب جهت جایگزینی این توده گرانیتوئیدی نقش به سزایی ایفا نموده است.