مقاله نتايج درمان دررفتگي پشتي مفصل ران همراه با شکستگي ديواره پشتي استابولوم (مقايسه روش جراحي و غيرجراحي) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۷ در مجله جراحي استخوان و مفاصل ايران از صفحه ۲۱۲ تا ۲۱۹ منتشر شده است.
نام: نتايج درمان دررفتگي پشتي مفصل ران همراه با شکستگي ديواره پشتي استابولوم (مقايسه روش جراحي و غيرجراحي)
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله دررفتگي مفصل ران
مقاله استابولوم
مقاله شكستگي استخوان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مهدي نسب سيدعبدالحسين
جناب آقای / سرکار خانم: حدادپور علي اصغر
جناب آقای / سرکار خانم: طباطبايي سعيد
جناب آقای / سرکار خانم: صرافان ناصر
جناب آقای / سرکار خانم: سيدي سيدمحمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
پيش زمينه: دررفتگي مفصل ران همراه با شکستگي استابولوم در اثر ضربه شديد و پرانرژي ايجاد مي شود و علي رغم درمان مناسب، ممکن است به اختلال در عملکرد مفصل و ناتواني بيمار منجر شود. جااندازي شکستگي استابولوم و حفظ و پايداري مفصل هيپ مهم ترين عامل درماني است که در حصول نتايج بعدي، عملکرد مفصل و توانايي بيمار دخالت دارد. هدف از مطالعه حاضر بررسي و مقايسه درمان دررفتگي تروماتيک پشتي مفصل ران همراه با شکستگي ديواره پشتي استابولوم با دو روش جااندازي باز و ثابت کردن شکستگي يا درمان بسته و انجام کشش استخواني بود.
مواد و روش ها: در يك بررسي دو ساله، بيماراني که به علت دررفتگي پشتي هيپ همراه با شکستگي ديواره پشتي استابولوم و بدون شکستگي ران يا ساق همان طرف به دو مركز درماني اهواز مراجعه نمودند، با يکي از دو روش فوق تحت درمان قرار گرفتند. جااندازي بسته دررفتگي در كليه بيماران به صورت اورژانس انجام شد. روش جراحي در ۱۸ بيمار به صورت عمل الکتيو تثبيت شکستگي استابولوم بود و شكستگي ۱۴ بيمار طي ۶-۵ هفته با كشش گذاري درمان شد. نتايج درمان براساس بررسي دامنه حرکتي، آسيب عصبي، پايداري مفصل، پرتونگاري (تغييرات اوليه استئوآرتريت)، اندکس شکستگي استابولوم (Acetabular fracture index)‍ در هر دو گروه در پيگيري يک ساله ثبت؛ و داده ها مقايسه شدند.
يافته ها: محدوديت حرکتي به خصوص در فلکسيون و ابداکسيون در گروه غيرجراحي بيش از گروه جراحي بود (p<0.05). آسيب عصب سياتيک در ۳ بيمار گروه جراحي مشاهده شد که در ۲ بيمار بهبودي حاصل گرديد. جااندازي دقيق در گروه جراحي ۱۷ مورد (۴/۹۴%) و در گروه غيرجراحي ۹ مورد (۳/۶۴%)؛ علايم اوليه استئوآرتريت در گروه جراحي ۷ مورد (۹/۳۸%) و غيرجراحي ۸ مورد (۵۷%) و اندکس شکستگي استابولوم در گروه جراحي و غيرجراحي به ترتيب ۲/۵۵% و ۵/۳۲% بود. بيماران در گروه جراحي نتايج عملکرد بهتري داشتند.
نتيجه گيري: جدا از شدت صدمات اوليه وارد به مفصل، جااندازي دقيق شکستگي و نيز تعيين اندکس شکستگي استابولوم در تعيين طرح درمان مناسب و نتايج آن بيشترين تاثير را دارند. درمان جراحي در اين بيماران با نتايج عملكرد بهتري همراه بود.