سال انتشار: ۱۳۸۲

محل انتشار: هفتمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۱۳

نویسنده(ها):

حبیب الله قاسمی – گروه زمین شناسی دانشگاه صنعتی شاهرود

چکیده:

یکی از اهداف مهم پترولوژی تغیین شرایط فیزیکی تبلور یا تبلور مجدد سنگهای آذرین و دگرگونی است. این شرایط را می توان بطور کیفی و کمی از روابط بین کانیهای تشکیل دهنده (بافت) سنگها، تعیین ترتیب و روند تبلور کانیها و مقایسه آنها با دیاگرانهای فاز سیستمهای تجربی بدست آورد. همچنین در یک سیستم طبیعی، تغییرات دما با انتقال مواد بینمایع و کانی یا بین کانیهای مختلف تجلی می یابد. بعلاوه، در یک نمونه طبیعی ، ترکیب کانیها در حالت تعادل بیان کننده دمایی است که در آن به تعادل رسیده اند، بنابراین با استفاده از ترکیب کانیها می توان به دمای تعادل آنهاپی برد. این کار به زمین دماسنجی معروف بوده و هدف از آن پیدا کردن دمای تعادل کانیها از روی ژئوشیمی آنهاست. محققین مختلف از حدود ۳۰ زمین دماسنجی مختلف برای براورد دمای تبلور یا تبلور مجدد سنگهای اولترامافیک – مافیک استفاده کرده اند. در بررسی هر مجموعه سنگی خخاص باید از زمین داسنجی استفاده کرد که اولاً شرایط کاربرد آن با شرایط خاکم بر سنگهای مجموعه مورد نظر، قابل مقایسهباشد. ثانیاً در مقابل تغییرات بعدی مقاومت بیشتری نشان دهند و ثالثا از درجه اعتماد بالاتری برخوردار باشند. بر این اساس و با بکرگیری دماسنجهای الیوین – اسپینل و پیروکسنی در مجموعه های مختلف از جمله مجموعه سیخوران دماهای مختلفی بدست آمده است. نتایج بدست آمده از این مطالعه نشان می دهد که مجموعه سیخوران نیز همانند دیگر دیاپیرهای گوشته ای نظیر ماروم در پایوآ، ترینیتی در کالیفرنیا، رواندا در اسپانیا، ژوزفیندر کالیفرنیا و تیناکیلو در ونزوئلا، در دماهای بالای ۱۰۰۰ درجه سانتیگراد تشکیل شده اما در نهایت در دماهای ۶۰۰ تا ۹۵۰ درجه سانتیگراد متحمل تغییر و تعدیلات ساب سولیدوس گردیده است.