سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: سومین همایش زمین شناسی کاربردی و محیط زیست

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

بابک امین نژاد – عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن
مجتبی صانعی – عضو هیات علمی مرکز تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری

چکیده:

آبشکن ها سازههایی هستند که اغلب به صورت عمود بر مسیر جریان رودخانه از کناره به سمت داخل رودخانه ساخته می شوند . وظیفه اصلی این سازهها حفاظت از کنارههای رودخانه است . یکی از روشهای جلوگیری از فرسایش، تثبیت سواحل است و به دو روش مستقیم و غیرمستقیم تقسیم میشوند . در روش مستقیم از سازه تثبیت کننده به طور مستقیم و به شکل پوشش بدنه بر روی ساحل استفاده میکنند و در روش غیرمستقیم؛ تثبیت رودخانهها، توسط احداث سازههای عرضی یا آبشکن که اپی هم نامیده میشود؛ در طول ساحل فرسایشپذیر انجام میگیرد . در این سازهها سرعت آب
هنگام برخورد با اپیها کم شده و جریان پس از چرخش به آبشکن بعدی برخورد میکند و بدینوسیله نیروی فرسایش آب مستهلک میشود، از طرفی به علت کم شدن سرعت آب، رسوبات حل شده توسط رودخانه بین هر جفت از اپیها تهنشین شده و به مرور زمان فواصل بین اپیها با این رسوبات پر میشود . آب شکن های متمایل به پائیندست؛ جریان را به سمت خود جذب و حفره آب شستگی در مقایسه با آب شکن متمایل به بالادست، به ساحل نزدیکتر است . در این مقاله سعی بر آن است تا با تشریح روند تخریب و فرسایش در رودخانه، راههای مختلف حفاظت از سواحل رودخانه تبیین ودر ادامه به تشریح مسائل مربوط به آبشکن، پرداخته میشود .