سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: اولین کنگره بین المللی و سیزدهمین کنگره ژنتیک ایران
تعداد صفحات: ۴
نویسنده(ها):
زیبا فولادوند – عضو هیئت علمی پژوهشکده زیست فناوری کشاورزی، دانشگاه زابل، زابل
بهمن فاضلی نسب – عضو هیئت علمی پژوهشکده زیست فناوری کشاورزی، دانشگاه زابل، زابل

چکیده:
مدیریت بانکهای ژن یک فعالیت چند جانبه ی مشتمل بر جمع آوری و نگهداری و تعیین هویت نمونه های گیاهی است. مدیریت دربانکهای ژن علاوه بر حفاظت ذخایر ژنتیکی، قابلیت استفاده از آنها را در برنامه های اصلاحی تامین می کند. در دراز مدت با افزایشنمونه های بانک های ژن دسته بندی و توصیف نمونه ها کاری بس مشکل و هزینه بر و طاقت فرسا خواهد بود و این مشکلات در موردگیاهان چند ساله بیشتر خواهد بود. پژوهشگران تمایل دارند که در کوتاه مدت از محتوای ژنتیکی توده های موجود در با نکهای ژن اطلاعپیدا کنند و رابطه ی بین مجموعه های موجود و هم چنین ارتباطشان را با گیاهان اصلاح شده ، کاملا درک کنند ، این انتظارات بدون توصیف کامل نمونه ها ، امکانپذیر نیست. یکی از ابزارهای مهم در مدیریت مجموعه های ژنتیکی استفاده از نشانگرهای DNA است. بااستفاده از نشانگرهایDNAمی توان میزان همپوشانی بین اعضای مجموعه را بر اساس تفاوت های مورفولوژیک و اصطلاحات منطقه ای بدست آورد. بر این اساس نمونه های منحصر بفرد را شناسایی و نگهداری نموده ، علاوه بر این با استفاده از نشانگرهایDNAمیتوان کارآیی جستجو برای صفات موردنظر را بالا برد. در نتیجه سعی شده است تا در این مقاله به دلایل استفاده از نشانگرهای مولکولی برای مدیریت بانک های ژنDNAپرداخته شود.