سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: سومین کنفرانس بین المللی مدیریت پروژه

تعداد صفحات: ۱۸

نویسنده(ها):

مجید پرچمی جلال – دانشجوی دکترای مهندسی مدیریت و ساخت – دانشگاه علم وصنعت ایران و کارشنا
محمد رضا عدل پرور – عضو هیئت علمی دانشگاه علم و صنعت ایران – ایران

چکیده:

امروزه در دنیا تحولات بزرگی در نحوه انجام پروژه ها و طرح ها در حال وقوع است . به عنوان نمونه طبق آمار موسسه طرح و ساخت آمریکا ) DBIA) نسبت پروژه های طرح و ساخت درسالهای ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۰ از ۵ درصد به ۳۵ درصد و پروژه های اجرا شده به روش سه عاملی از ۸۲ درصد به ۵۴ درصد رسیده است . همچنین این موضوع اثبات شده است که به کار بردن تمام روش های انجام پروژه برای هر نوع پروژه مناسب نبوده و می بایست متناسب با ویژگیهای هر پروژه و عوامل تاثیر گذار دیگر از جمله شرایط محیطی، ضوابط انجام پروژه و اهداف کارفرما، مناسبترین روش انجام پروژه انتخاب شود . طبق برآوردهای انجام شده، با انتخاب روش مناسب برای انجام پروژه، می توان هزینه های پروژه را به طور متوسط ۵ درصد و مدت اجرای آن را به میزان قابل توجه ای ( در بعضی موارد تا حدود ۳۳ درصد ) کاهش داد . بنابراین انتخاب روش مناسب انجام پروژه و در چارچوب آن عقد قرارداد مناسب، به خصوص در پروژه های ملی و بزرگنظیر سد سازی، یک تصمیم استراتژیک بوده و از اهمیت خاصی برخوردار است . در دنیا تلاش های زیادی برای نیل به هدف ذکرشده انجام یافته است که در این میان می توان به تهیه و ارایه مدل انتخاب روش مناسب انجام پروژه به روش (AHP) و تهیه قراردادهای تیپ توسط فیدیک اشاره نمود . با توجه به اهمیت بین المللی اسناد تهیه شده توسط فیدیک و همچنین تقاضای روز افزون استفاده از این اسناد بخصوص در پروژه های بزرگ و ملی داخل کشور ، شناخت دقیق و تناسب استفاده آنها در پروژه های مختلف ( نظیر ساختمانی، زیر زمینی، صنعتی و …) ، بخصوص در دو تیپ طرح و ساخت و کلید گردان و تفاوت آنها امری بسیار ضروری و مهم می باشد . از اینرو در این مقاله ضمن اشاره مختصر به انواع قراردادهای تیپ فیدیک به بررسی کلی دو تیپ طرح و ساخت و کلید گردان پرداخته و ضمن بررسی و نقد مفاد چند فصل نخست این دو تیپ، تناسب استفاده آنها در پروژه های مختلف و تاثیر آنها در موفقیت پروژه مورد بحث قرار گرفته و در ادامه امکان استفاده
از این قراردادها در کشور بررسی و در نهایت نتیجه گیری و پیشنهاداتی ارایه شده است .