سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: همایش بررسی متون و منابع حوزه های فلسفه، کلام، ادیان و عرفان

تعداد صفحات: ۳۲

نویسنده(ها):

مهدی میرزازاده –

چکیده:

میل به اسیب شناسی اگر برای ذکر چیزهایی است که ما نمی پسندیم بسیار اسان و برای خیلی ها دلنشین است در هر موردی می توان ساعتها سخن گفت این کاردر عالم فلسفه هم اسان تر از فضاهای علمی است و هم به خاطر ذات بحثهای فلسفی رایج تر. فلسفه همیشه رشد خود را مدیون این گونه اسیب شناسی ها و رد و نفی ارای پیشین بوده است نه انکه هر ردی یک پیشرفت باشد بلکه تلاش برای رد نکردن یک پس رفت تلقی شده است ای بسا که این تلاشها به ابرام نظریات پیشین هم انجامیده باشد اما این بار فیلسوفان نشسته اند تا از روش تدریس فلسفه و منابع مورد نیاز برای ان عیب یابی کنند و به برطرف ساختن آنها همت گمارند پرسش این است که کدام متن برای تدریس خوب است؟ متون چگونه باید تنقیح شده باشد؟ در ترجمه انها باید به چه چیزهایی توجه شده باشد؟ چه هدفهایی درمتون و نظام اموزش فلسفه باید مورد نظر باشد؟ مباحث این سمینا که برای بحث و فحص در ادبیات فلسفی و چگونگی متون اموزشی تشکیل شدها ست این نوید را میدهد که نتایج کار آن در بهبود ادبیات فلسفی و فارسی تر شدن ان موثر افتد.