مقاله نقش اعتقادات بهداشتي در انجام رفتارهاي پيشگيري كننده از ديابت نوع ۲ در افراد در معرض خطر که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در فروردين و ارديبهشت ۱۳۸۹ در مجله دانشگاه علوم پزشکي و خدمات بهداشتي درماني شهيد صدوقي يزد از صفحه ۲۴ تا ۳۱ منتشر شده است.
نام: نقش اعتقادات بهداشتي در انجام رفتارهاي پيشگيري كننده از ديابت نوع ۲ در افراد در معرض خطر
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله افراد در معرض خطر
مقاله ديابت نوع ۲
مقاله مدل اعتقاد بهداشتي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مظلومي محمودآباد سيدسعيد
جناب آقای / سرکار خانم: ميرزايي امين
جناب آقای / سرکار خانم: افخمي اردكاني محمد
جناب آقای / سرکار خانم: باقياني مقدم محمدحسين
جناب آقای / سرکار خانم: فلاح زاده حسين

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: ديابت مليتوس يك مشكل بهداشتي مهم است كه منجر به عوارض شديد و مرگ زودرس مي شود و شيوع آن در حال افزايش است. توسعه رفتارهاي مثبت بهداشتي جهت پيشگيري از بيماري ديابت نوع ۲ در افرادي كه در معرض خطر بالاي اين بيماري هستند اهميت فوق العاده اي دارد. هدف اين مطالعه بررسي رابطه بين اعتقادات بهداشتي و رفتارهاي پيشگيري كننده از ديابت نوع ۲ در افراد در معرض خطر شهر تفت مي باشد.
روش بررسي: در اين مطالعه كه در آن از چارچوب مدل اعتقاد بهداشتي(Health Belief Model)  استفاده شده است، تعداد ۱۱۴ نفر مرد و زن بالاي ۳۰سال و در معرض خطر ديابت نوع۲ كه از طريق برنامه غربالگري افراد در معرض خطر ديابت نوع ۲ كه توسط سه مركز بهداشتي و درماني شهري شهر تفت شناسايي شده بودند، وارد مطالعه شدند. ابزار جمع آوري داده ها يك پرسشنامه ۶۶ آيتمي بود. داده ها با استفاده از نرم افزارآماري SPSS و بكارگيري آمار توصيفي، آزمون هاي همبستگي اسپيرمن و من ويتني مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
نتايج: ۸/۲۹% از شركت كننده هاي اين مطالعه مرد و ۲/۷۰% زن بودند و ميانگين سني آنها ۰۵/۷±۷۸/۴۴ بود. ۴/۶۸% از آنها سطح سواد زير ديپلم داشتند و ۴/۸۹% متاهل بودند. ميانگين نمره آگاهي و رفتارهاي پيشگيري كننده به ترتيب ۸۷/۲±۸۰/۵ و ۸۳/۲±۴۱/۵ بود، بطوري كه آزمودني ها تنها ۰۵/۳۰% از حداكثر نمره قابل اكتساب رفتارهاي پيشگيري كننده را كسب كردند. بر اساس نتايج اين مطالعه بين رفتارهاي پيشگيري كننده و حساسيت درك شده (۰٫۰۰۹>(p، r=0.243 شدت درك شده(r=0.312 ,(p<0.001 موانع درك شده r=0.245 ,(p<0.006)، و خود کارآمدي درک شده r=0.497 (p<0.001)،  همبستگي معني دار وجود داشت.
نتيجه گيري: علي رغم وجود عوامل خطر ديابت در افراد در معرض خطر ديابت نوع ۲، انجام رفتارهاي پيشگيري كننده در اين افراد بخاطر نقص در حساسيت درك شده، شدت درك شده، موانع درك شده و خودكارآمدي درك شده در سطح پاييني بود.