سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: چهارمین همایش ادبیات تطبیقی

تعداد صفحات: ۲۰

نویسنده(ها):

دکتر بهمن نامور مطلق – عضو هیئت علمی فرهنگستان هنر

چکیده:

نویسنده – سیاحان همواره با این پرسش و چالش مواجه بوده اند که چگونه طبیعت یا فرهنگ غیر بومی را که هیچگاه مخاطب هدف آنرا ندیده توصیف کنند. به عبارت دیگر، چه عناصر و صنایعی می توانند برای توصیف و تشریح متن هایی که مخاطب آنها را ندیده و نمی بیند به کار گرفته شود و به همین منظور فنون و صنایع گوناگون بلاغی را مورد استفاده قرار داده یا خلق کرده اند. مقاله حاضر به همین موضوع به ویژه نزد پیر لوتی در خصوص شهر اصفهان می پردازد. اصفهان این شهر اسطوره ای این باغ شهر شرقی و شهری که هانری کرپن آن را " عالم مثال" و هانری استرلن " تصویر بهشت " می نامند و امسال آیکو آن را به پایتختی جهان اسلام برگزیده است همواره مورد توجه سیاحان ونویسندگان بزرگ اروپایی بوده است پیر لوتی در سفرنامه خود با نام به سوی اصفهان (vers Ispahan) به توصیف ایران از بوشهر تا شیراز و اصفهان تا تبریز می پردازد. او از صنایع بلاغی گوناگون برای توصیف این شهر به اروپاییان استفاده می کند همچنین او می کوشد تا به واسطه دانش های پیشین ( پیش متن های) مخاطبان اروپایی به توصیف متن های جدید( بیش متن هایی) بپردازد که آنها هیچگاه ندیده اند. مقاله حاضر بر این اصل استوار شده است که هیچ تصویر جدیدی قابل دریافت نیست . مگر اینکه نسبتی با پیش متن های مخاطب برقرار کند. در این رابطه هدف مقاله شناسایی و طبقه بندی این پیش متن ها و نقش آنها در دریافت شهری غیر بومی – یعنی اصفهان – است. روش تحقیق با الهام از آثار ژزارژنت و گسترش آن توسط مولف مقاله اخذ شده است.