سال انتشار: ۱۳۸۰

محل انتشار: پنجمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۰

نویسنده(ها):

حسین وزیری مقدم – دانشگاه اصفهان، دانشکده ی علوم، گروه زمین شناسی
پرستو ترانه – دانشگاه اصفهان، دانشکده ی علوم، گروه زمین شناسی

چکیده:

بایوفاسیس های غالب در رسوبات ائوسن ناحیه ی حمزه علی که جزء زاگرس مرتفع می باشد از عمیق به کم عمق عبارتند از: ۱- فرامینیفر پلانکتونیک، ۲- نومولیتیده، دیسکوسیکلینده، فرامینیفر پلانکتونیک، ۳- نومولیتیده، دیسکوسیکلینیده، ۴- آلوئولینا، نومولیس، ۵- آلوئولینا-اربیتولیس-سومالینا ۶-آلوئولینا-میلیولید-بایوکلاست. بایوفاسیس های فوق الذکر حاکی از آن هستند که رسوبات ائوسن ناحیه ی مورد مطالعه در یک پلاتفرم کربناته از نوع شلف باز ته نشست پیدا کرده اند. در این پلاتفرم در طول ائوسن زیر محیطهای دامنه ی شلف عمیق، بخشهای داخلی، میانی و خارجی شلف کم عمق دریای باز تشخیص داده شده است. سه سکانس رسوبی در توالی ائوسن تشخیص داده شده است.Transgressine Systems Tracts با فرامینیفرهای پهن و بزرگ منفذدار و فرامینیفرهای منفذدار (بایوفاسیس ۱ و ۲ و ۳) مشخص می گردد. فراوانی فرامینیفرهای بدون منفذ و وجود فرامینیفرهای منفذدار (بایوفاسیس ۴ و ۵ و ۶) نشانگر رسوبات Hghstand System Tracts دیده می شود. مرز سکانسها با تغییرات ناگهانی در مشخصات سنگ شناسی و فونی مشخص می شود.