سال انتشار: ۱۳۹۲
محل انتشار: اولین همایش ملی جغرافیا، شهرسازی و توسعه پایدار
تعداد صفحات: ۱۸
نویسنده(ها):
فیروز خاتون پیری زهی بخشانی – دانشجوی ارشد رشته جغرافیای برنامه ریزی شهری دانشگاه آزاد زاهدان
مهدی خسروی – استادیار دانشگاه آزاد زاهدان (استاد راهنما)
معصومه حافظ رضازاده – استادیار دانشگاه آزاد همدان (مشاور)

چکیده:
فرسودگی شهری بیانگر شرایطی کالبدی، اجتماعی، اقتصادی است که در نتیجه عدم تعبیر دراز مدت ساختمان ها، زیرساخت ها و شبکه های معابر فاقد شرایط مناسب و مطلوب برای زندگی است. این پژوهش با هدف بررسی و ارزیابی نقش بهسازی بافت های فرسوده محله گندمکان شهر ایرانشهر در توسعه پایدار شهری تدوین گردیده است. روش تحقیق از نظر هدف توسعه ای- کاربردی بوده و با توجه به موضوع پژوهش حاضر از روش مورد شناسی و تحلیلیاستفاده شده است. تجزیه و تحلیل پژوهش مذکور در دو سطح آمار توصیفی و آمار استنباطی صورت پذیرفته است در سطح آمار توصیفی از شاخص های آماری نظیر فراوانی، درصد استفاده شده است و در تجزیه و تحلیل سطح استنباطی متناسب با سطح سنجش داده ها و مفروضات از آزمون های آماری خی دو و همچنین از نرم افزارهای SPSS و GIS استفاده گردیده است. براساس تحلیل های انجام گرفته، می توان نتیجه گرفت که نوعی از شیوه مداخله که تلفیقی از مداخله به شیوه کارکرد گرا و فرهنگ گرا باشد منجر به توسعه پایدار خواهد شد؛ یعنی ساکنان به طور همگام هم علاقه مند به انجام نوسازی به شیوه فرهنگ گرایی و هم به شیوه کارکرد گرایی هستند. همچنین میزان تمایل ساکنان به نوسازی بافت محله، بر میازن تمایل مشارکت آنان در این امر، اثر می گذارد.