سال انتشار: ۱۳۸۲

محل انتشار: اولین همایش علمی جانباز و خانواده

تعداد صفحات: ۱۷

نویسنده(ها):

مریم پورآقایی –

چکیده:

به طور کلی به کلیه کسانیکه در راه انقلاب و حفظ دستاوردهای آن دچار آسیب جسمانی، روحی و روانی شده و مورد تایید مراجع ذیصلاح قرار گیرند جانباز تلقی می شوند.
کشور ایران پس از انقلاب اسلامی و در دوران دفاع مقدس اماج انواع حملات و تهاجمات دشمنان بوده و قریب سیصد هزار نفر از مردان و زنان و کودکان این سرزمین، سلامت جسمی و روحی و روانی خود را در دفاع ازکشورمانفدا نموده اند.
جانبازان از نظر عضویت دو گروه می باشند:
۱- رزمندگان سلحشور و پرسنل یگانهای رزمی که در زمان جنگ به جبهه ها اعزم شدند.
۲- نیروی مردمی که در اثر حملات هوایی و یا درحالخدمت رسانی به جبهه ها مجروح شده اند و با ارائه صورت سانحه و گواهی مجروحیت جانباز تلقی می شوند.
فرد جانباز مصداق آیه «یؤثرون الحیوه الدنیا عن الاخره» است یعنی کسی که زندگی دنیوی خویش را در راه رضای خدا و بدست آوردن سعادت و خوشبختی اخروی ایثار کرده است و از نظر قران «ایثار بسی نیکوتر و پسندیده تر از انفاق است» و ایثار جان بسی والاتر و برتر از ایثار مال است و برترین درجه ایثار شهادت در راه خداست.
یکی از اثرات جبران ناپذیر جنگ تحمیلی بر کشور ایران، علاوه بر شهادت نیروهای فعال و جوان و مسئول و متعهد، برجا ماندن تعداد زیادی شهید زنده یا جانباز در سراسر کشور می باشد. اداره کل جانبازان وابسته به سازمان امور جانبازان با معاونت های بهداشت و درمان،تعاون، و امور اجتماعی، تامین مسکن، اداری و مالی و فرهنگی و ورزشی ، مدیریت برنامهبودجهمراکز توانبخشی خدمات لازم به هر جانباز را بر اساس درصدجانبازی ایشان ارائه میدهد.