مقاله نقش سلول هاي بنيادي در درمان بيماري هاي قلبي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در پرستاري مراقبت ويژه IRANIAN JOURNAL OF CRITICAL CARE NURSING (IJCCN) از صفحه ۱۶۱ تا ۱۶۶ منتشر شده است.
نام: نقش سلول هاي بنيادي در درمان بيماري هاي قلبي
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سلول هاي بنيادي
مقاله پرستاري
مقاله بيماري قلبي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حجت محسن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: با وجود پيشرفت هاي زياد در درمان بيماري هاي قلبي به خصوص سكته هاي قلبي هنوز تعداد بسيار زيادي از بيماران دچار سكته قلبي، به بيماري نارسايي مزمن قلب مبتلا مي گردند، و تا زمان مرگ با اين بيماري دست و پنجه نرم مي كنند. اين روزها روش هاي درماني متعددي از جمله دارو درماني، پيوند قلب و تجهيزات درون و بيرون قلبي متعددي براي بهبود كيفيت زندگي اين بيماران مورد استفاده قرار مي گيرد. اين روش ها براي بيماران و بيمارستان ها بسيار گران هستند. تحقيقات در علم ژنتيك، مهندسي بافت و سلول درماني اميد به نجات اين بيماران را بهبود بخشيده و سوالات بسياري را در ذهن ما جواب داده است. پرستاران نيز هميشه نقش مهمي در درمان بيماران قلبي داشته اند. با وجود پيشرفت در علوم پايه و سلول درماني مي بايست جايگاه علمي خود را در راستاي اين تغييرات مشخص نموده و شيوه اعمال نقش موثر خود در اين زمينه بيان نمايند. هدف از اين مطالعه ((تبيين نقش سلول هاي بنيادي در درمان بيماران قلبي)) مي باشد.
روش كار: مطالعه حاضر يك مطالعه مروري است كه محقق براي تهيه آن بيش از ۴۰ منبع از كشورهاي ايران، تايلند، آمريكا، چين، كره، انگليس و ايرلند استفاده كرده است. اين مقاله پس از بحث در مورد تاريخچه كاربرد سلول هاي پايه، انواع سلول هاي بنيادي، منابع مختلف دسترسي به سلول هاي بنيادي و كاربرد آنها؛ شيوه هاي نوين كاربرد اين سلول ها براي درمان بيماران قلبي را تشريح مي كند؛ در نهايت؛ نيز چندين كارآزمايي باليني را بطور كامل بيان و با توجه به نقش مراقبتي پرستاران در اين روش ها نتيجه گيري مي نمايد.
نتيجه گيري: همه تحقيقات و كارآزمايي هاي باليني نشان داده اند كه در طي ۶-۴ ماه پس از پيوند سلول هاي بنيادي به قلب، عملكرد بطن چپ بين ۷ تا ۹ درصد افزايش يافته، حجم انتهاي سيستولي كاهش يافته، خون رساني و رگ سازي در منطقه دچار سكته بهبود يافته است. علاوه بر اين ها، در تحقيقات آينده نگر، مورد – شاهدي نيز كارآيي اين روش به اثبات رسيده است. هيچ تومور و آريتمي خطرناكي مشاهده نگرديده است. هر چند تغييرات عمده اي در روش هاي درماني ايجاد شده است اما نقش و جايگاه مثبت پرستاران در تغيير نظام هاي بهداشتي و درماني پايدار تر از قبل شده است.