سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: همایش ملی جغرافیا و آمایش سرزمین

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

حسین نظم فر – دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری
کریم پِیروزی – کارشناس ارشد برنامه ریزی شهری و منطقه ای

چکیده:

آمایش سرزمین تنظیم رابطه بین انسان، فضا و فعالیت های انسان در فضا تعریف می شود، در واقع آمایش سرزمین به جمعیت و فضا، مدیریت فضا شامل نظام شهری، آبادیها، نظام شبکه های ترابری میان شهر و روستا و نظام نواحی که مبین کاربرد زمین توسط فعالیت هایی مانند کشاورزی، جنگلداری، و.. است اشاره دارد. از سویی عدم وجود یک مجموعه یکپارچه اطلاعات توصیفی و مکانی از منطقه نقصانی است که در زمان مطالعه و برنامه ریزی توسط مدیران احساس می شود و از سویی دیگر انتخاب فاکتورهای متعدد برای برنامه ریزی و مدیریت بهینه سرزمین سبب تعدد لایه های اطلاعاتی شده وکوششها برای یافتن راه حلی مناسب برای تحلیل بر روی تعداد زیاد لایه های اطلاعاتی و اخذ نتیجه صحیح ، تصمیم گیران را به سمت و سوی استفاده از سیستمی سوق میدهد که علاوه بر دقت بالا از نظر سرعت عمل و سهولت انجام عملیات در حد بالایی قرار داشته باشد. یکی از بهترین راه حل ها برای حل مسئله مذکور، استفاده از GIS می باشد. به همین دلیل پیاده سازی GIS در مقیاس مناسب که اطلاعات کامل منطقه را همراه با نقشه جغرافیایی که نشان دهنده مکان واقعی عوارض از جمله گستره شهرها،مکان روستاها،مسیر جاده ها،خطوط آهن، رودخانه ها و.. را در خود جمع آوری کرده باشد الزامی است.با در اختیار داشتن این اطلاعات در یک مجموعه و در قالب مناسب شامل اطلاعات مکانی و توصیفی، GIS به عنوان یک ابزار توامند در دست مدیران و برنامه ریزان باعث دقت در تصمیم گیری، کاهش زمان و صرفه جویی بسیار در هزینه ها می گردد. GIS به طور گسترده ای قابلیت بکارگیری در آمایش سرزمین را دارا می باشد. این مقاله سعی دارد کاربردها و قابلیتهای GIS را در تهیه نقشه های مورد نیاز ازقبیل نقشه های کاربری اراضی، شیب،نواحی مستعد کشاورزی ،نیمه مستعد و… و تحلیل و برنامه ریزی بر روی این لایه ها که به صورت کاربردی در استان آذربایجان شرقی بکار گرفته شده است ارائه دهد.