سال انتشار: ۱۳۹۲
محل انتشار: اولین همایش ملی جغرافیا، شهرسازی و توسعه پایدار
تعداد صفحات: ۱۸
نویسنده(ها):
میرنجف موسوی – استادیار گروه جغرافیای دانشگاه ارومیه
سید علی حسینی – استادیار دانشگاه پیام نور رت
مجید اکبری – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری پیام نور رشت

چکیده:
توسعه شهرهای میانی روش مناسبی برای توسعه ی منطقه ای و ایجاد تعادل اجتماعی است و می تواند به عنوان سدی در مقابله با رشد شهرهای بزرگ عمل نماید. از این رو هدف این مقاله بررسی نقش بناب به عنوان یک شهر میانی در توسعه ی منطقه ا ی استان آذربایجان شرقی با استفاده از مدل های کمی جمعیتی و اقتصادی است. روش تحقیق از نوع «توصیفی و تحلیلی» و روش جمع آوری اطلاعات به صورت اسنادی و ک تابخانه ای است. نتایج مدل های جمعیتی نشان می دهد که شهر بناب از انعطاف پذیری، جذب جمعیت و مهاجرپذیری بیشتری برخوردار بوده است، و بدون در نظر گرفتن کارکرد جمعیتی آن در نظام شهری استان عدم تعادل بیشتر می شود. وجود خلاء سکونتگاهی در نظام سلسله مراتبی شهری استان درگروه های معیت (۲۵۰-۵۰۰ هزار نفر) و (۵۰۰ هزار الی ۱ میلیون نفر) باعث گردیده که نقش شهر بناب در تعادل فضایی و توزیع منظم سلسله مراتبی شهری خیلی کمتر باشد. مدل های اقتصادی حکایت از آن دارند که در بین شهرهای میانی استان فقط شهر بناب در بخش خدمات و کشاورزی دارای شرایط پایه ای بوده و دیگر شهرهای میانی در بخش کشاورزی دارای شرایط پایه ای و در بخش صنعت و خدمات دارای شرایط غیر پایه ای هستند. و با توجه به زمینه های مستعد این شهر در کارکردهای خدماتی و کشاورزی، در صورت تقویت زیرساخت ها، سرمایه گذاری و سوق د ادن برنامه های راهبردی به سوی شهر بناب، می تواند به عنوان مرکز خدماتی و کشاورزی برای سکونتگاه های جنوبی استان مطرح شود.