سال انتشار: ۱۳۹۲
محل انتشار: اولین همایش ملی جغرافیا، شهرسازی و توسعه پایدار
تعداد صفحات: ۱۶
نویسنده(ها):
مانیا فرخانی – دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد معماری، علوم تحقیقات پردیس لرستان
حبیب دوستی فر – دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد معماری، علوم تحقیقات پردیس لرستان

چکیده:
یکی از عوامل عمده و بنیادی در افکار انسان شرقی رسیدن به کمال و تقرب الهی و توسل به خداوند متعال است. مکان مقدس یا فضای قدسی جایی که در آن مخاطب فرق میان جهان ماورا طبیعت را احساس می کند و تحت تأثیر قرار می گیرد. مسجد تجلی بخش جلوه صورت معنایی روحانی هستند که از طریق آن معانی و حقایق دین تجلی می کند. هنرمند مسلمان ابعاد صوری را واسطه ای برای جهش روحی به عالم معنا قرار داده است. در این مقاله به بررسی عناصر شکلی و معنای عرفانی در معماری اسلامی مساجد و روشن نمودن رابطه بین فرم معماری مسجد و معانی و مفاهیم تداعی شده یا به عبارتی مفاهیم ضمنی می پردازیم. مهمترین شاخصه ی معماری اسلامی منابع الهام آن است. این منابع الهام (قرآن و سیره نبوی) بازتابنده ی محتوا و عامل انتقال پیام هنری به مخاطب است. مسجد محل سجود، حضوع و کرنش بندگان در پیشگاه «الله» است. جایی برای اینجاد رابطه با پروردگار و اظهار عبودیت و کوچکی در برابر ربوبیت و عظمت خالق هستی، قداست مسجد در همین رابطه متقابل «عبودیت عبد و ربوبیت رب» نهفته است. بنابراین عظمتش هم در معنویت آن است. آرایش درونی بنا نیز در بوجود آوردن این حالات روحانی سخت مؤثر می نماید.