سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: کنگره ملی علوم انسانی

تعداد صفحات: ۳۰

نویسنده(ها):

حسین امانیان – دکترای علوم سیاسی

چکیده:

دراین تحقیق سعی شده است تابه این سؤال جواب داده شودکه راهکارهای عملی برای ارتقا علوم انسانی توس طدانشگاه ها، حوزه های علمیه و مؤسسات آموزشی- پژوهشی کدامند؟این مقاله در سه بخش به نقش هر یک از نهادهای سه گانه دانشگاه ها، حوزه ها وؤسسات آموزشی–پژوهشی پرداخته است؛ ابتدا به راهکارهای عملی دانشگاه که می تواند به ارتقاء علوم انسانی بیانجامد، پرداخته و مهمترین آنها بدین ترتیب برشمرده است:۱ – بومی سازی نظریه های علمی علوم انسانی در دانشگاه ها،۲ – کاربردی کردن پژوهش های علوم انسانی، ۳ – به روز کردن آموزش های علوم انسانی، ۴ – استفاد هازاستادان مجرب حوزه برای بعضی ازدروس علوم انسانی در دانشگاه ها و بالعکس – رشد روحیه خلاقیت، ابتکار و نوآوری به همراه پرهیز از خودباختگی علمی در برابر تئوری های غربی، ۶ –آزمایش گزاره های علمی علوم انسانی دربسترفرهنگی ملی و جرح و تعدیل آن ها، ۷ –ایجادنهادی دردانشگاه هابرای نقدنظریه های وارداتی در حوزه علوم انسانی، ۸ – رفع تبعیضات قائل شده در دانشگاه ها بین شاخه های مختلف علوم. مقاله سپس به نقش حوزه های علمیه می پردازد و مهمترین راهکارهای حوزه را در ارتقاء علوم انسانی بدین ترتیب برمی شمارد: ۱ – تربیت علمایی برای پاسخگویی به سؤالات و شبهات در حوزه علوم انسانی، ۲ – گرایش حوزه های علمیه به سمت تدریس علوم انسانی مرتبط با علوم دینی، ۳ – تدوین کتب علوم انسانی مرتبط با حوزه مانند معارف، اخلاق، تاریخ اسلام ودیگر کتب درسی دانشگاه و مدارس توسط متخصصان حوزه های علمیه، ۴ – استفاده از روحانیون متخصص در یکی از رشته های علوم انسانی در ایجاد ارتباط با دیگر نهادهای کشور، ۵ – تعدیل بعضی نظریات رایج در حوزه ها مبنی بر غیراسلامی بودن برخی مباحث علوم انسانی در دانشگاه ها، ۶ – استفاده حوزه از امکانات گسترده خود برای ارتباط با مردم، در راستای فرهنگ سازی برای رشد علوم انسانی، ۷ – برگزاری کلاس های مشترک برای طلاب و دانشجویان در دروس علوم انسانی،۸ – اعطای جایزه ای شبیه به جایزه نوبل به نخبگان رشته های علوم انسانی (در حوزه و دانشگاه)، ۹ – مرزبندی بین شاخه های مختلف علمی درحوزه هابرای تسهیل درآموزش و فراگیری علوم مختلف (به خصوص در حوزه علو مانسانی)،در مورد مؤسسات آموزشی و پژوهشی و نقش آنها در ارتقاء علوم انسانی در جامعه، نویسنده نکاتی را برمی شمارد: -۱ نظارت بر تشکیل مؤسسات آموزشی و پژوهشی و جلوگیری از رشد بی رویه آنان،-۲ ارتقاسطح علمی استادان، -۳ تلاش در تولید فکر و اندیشه بومی در حوزه علوم انسانی، -۴ زمینه سازی برای تضارب آراءوافکار گوناگون درزمینه علوم انسانی، -۵ ارائه دستاوردها، یافته ها و تولیدات فکری محققان و اندیشمندان گوناگون به جامعه، -۶ جلوگیری ازموازی کاری مؤسسات مختلف و کمک به ایجادارتباط میان مراکز آموزشی،علمی وتحقیقاتی کشور و همچنین میان پژوهشگران و کارشناسان علوم انسانی به منظور انتقال و تبادل آموخته ها و تجربیات و کسب دستاوردهای تازه علمی، -۷ جلوگیری از اعطاء بی رویه مدارک مختلف علمی در حوزه علوم انسانی در مؤسسات آموزشی و پژوهشی، -۸ تلاش برای ایجاد رشته های جدید و تازه در علوم انسانی، -۹ تبیین تفکراسلامی شیعی درعرصه اندیشه های علوم انسانی وبهره گیری از غنای این مکتب. نویسنده در پایان نتیج هگیری می کند که همکاری دو نهاد حوزه و دانشگاه با یکدیگر، به یک جهش سریع در ارتقاء علوم انسانی خواهد انجامید و نهضت نرم افزاری و تولید علم نیز به این جریان قوت خواهد بخشید.