سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

حمید محمودی – عضو هیئت علمی موسسه تحقیقات کشاورزی دیم کشور، مراغه
محمدحسین سدری – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی کردستان، سنندج

چکیده:

سطح زیر کشت گندم در ایران حدود ۵/۶ میلیون هکتار برآورده شده است که ۳/۴ میلیون هکتار آن کشت دیم می باشد با توجه به عملکرد پائین و سطح قابل توجه مناطق تحت کشت گندم دیم ایران، ضرورت دارد راهکارهای لازم برای افزایش میزان محصول در واحد سطح مورد بررسی قرار گیرد . یکی از مشکلات اساسی اراضی دیم کشور کمبود مواد آلی استاما متاسفانه مصرف این مواد در خاک های زراعی دیم به بوته فراموشی سپرده شده است . در اکثر این اراضی به دلیل فقر مواد آلی و بی توجهی به رفع این نقیصه خاک ها در معرض فرسایش و کاهش حاصلخیزی قرار دارندفقرنیتروژن قابل استفاده خاک نیز مصرف بی رویه کودهای شیمیایی نیتروژنی را رایج کرده است . اما شرایط محیطی دیم مصرف این کودها را ( از نظر زمان، مقدار و نوع ) مشکل می کند در این راستا استفاده از کودهای بیولوژیک مؤثر در تغذیه گیاه می توانند جایگزین مناسبی برای کودهای شیمیایی نیتروژنی باشند این تحقیق به منظور بررسی اثر روشهای مختلف مصرف کودنیتروژنی و مقایسه روش مصرف خاکی، محلول پاشی و اثر تلقیح بذر با باکتری ازتوباکتر و مطالعه اثرات متقابل این روشها در تامین نیتروژن مورد نیاز گندم و همچنین بررسی اثر کود حیوانی بر رشد گندم دیم به اجرا در آمد