سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: همایش بین المللی شهرهای جدید

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

منصور فلامکی –

چکیده:

[توضیح: مقالات این کنفرانس فقط به صورت چکیده در مجموعه سیویلیکا نمایش شده است] نوشهرسازی در دهه های میانی سده بیستم میلادی، ابعاد و اهداف تازه ای دارا می شود که شناخت و سنجش آن ها، برای پی گیری گام هایی که در این زمینه در ایران برداشته ایم، ضروری است . به سال هایی که تجربه های نوشهر ساختی اروپاییان ثمر می دهند و از مرحله احداث شان دست کم یک دهه می گذرد و به سال هایی که احداث پوتراجایا ها و هشتگردها اندیشه پردازان شهری و شهرسازان تمامی سارسل ها و کمبرنولدها و سرژی پونتوازها را به دیروز خود سپرده اند، دوست داریم مقوله نوشهرسازی را از دیدگاه های زیر بررسی کنیم : اول – هر با که نوشهرسازی بر سرزمین یا اینترلند خاصی فرودآورده می شود، روندی معکوس آنچه در طول تاریخ شهرها دیده شده است آغاز شود، چگونه تضمین می شود که بهره وری و رشد در گستره های سرزمینی گوناگون نوشهر ساختی، با اصول توسعه پایدار همسو و هماهنگ خواهند بود؟ دوم – مفهوم هایی که در میان جمعیت های شهرنشین رایج اند و تضمین کننده پایداری اصل ها و ارزشهای اخلاقی و مدنی و فرهنگی، همیشه از طریق و به وسیله شکل خاص خود، بر فضای ساخته شده متظاهر می شوند: تصویر سازی در فضای همگانی نوشهرها را چه کسانی و چگونه تحقق می بخشند تا فاصله میان معماری و شهرسازی و مردم شناسی فرهنگی و زیبایی شناسی، به درستی، از میان برداشته شود؟ می دانیم که تعیین میزان و چگونگی های مشارکت شهروندان در تدوین شکل برای شهرهای جدید مقوله ای است اساسی. سوم – تجربه های نوشهر ساختی سده آخری که زندگی اش می کنیم، تقریبا همه جا، از برون رانی بومیان از محفل تاریخی شهرشان سخن دارد . چگونه تضمین می شود که، هر آینه لازم شود تا شهری جدید به دنیا آید، ساکنان و شاغلان آن، به میل خویش، در آن ساکن شوند؟ دانسته ایم که سکونت و اشتغال و حضور در فضای ساخته شده به مقیاس شهر، برای آن ارزش اقتصادی – مالی می آورد و برای فضاهای شهری ترک شده به شکلی موقتی است و تصنعی رکود را . سخن پایانی گزارشی که تقدیم می شود، سه نکته اصولی ای که گفتیم، با عنایت به وضعیت امروزی ما و در پیوستگی و وابستگی های شان با یکدیگر، دیده می شوند.