البته به تناسب مورد، شاید نیاز به بخشهایی کمتر یا بیشتر از آنچه یاد نکات جنبی این نکات، بیشتر به شکل نوشته و آراستگی ظاهری و کیفیت ارجاعات و… مربوط می شود و رعایت آنها در تدوین نتیجه  تحقیقات، لازم و مفید است:

۱- انتخاب نام «کوتاه» و «گویا» برای اثر تحقیقی

۲- تیترها و عناوین فرعی، هر چه کوتاهتر و گویاتر باشد، بهتر است. عنوانها نباید حالت جمله داشته باشد.

۳- پرهیز از افراط و تفریط در فصل بندی و تیتر و عنوان. فصل بندی باید با حجم نوشته تناسب داشته باشد. عنوانها مثل ایستگاههای اتوبوس میماند که نه خیلی با فاصله باید باشد، نه خیلی نزدیک به هم.

۴- در نقل قولها، اگر نقل مستقیم است، در عبارت، دخل و تصرف نشود و در صورت تغییر حتماً اشاره شود که مثلاً: اقتباس، تلخیص، تغییر، ترجمه  آزاد، نقل به مضمون، تصرف در الفاظ و… است، تا توسط خوانندگان تهمت تحریف و عدم امانت زده نشود و اگر ترجمه  متون عربی، بویژه در متنهای دشوار، از ترجمه  خاضی استفاده شده است، قید گردد تا حق دیگران تضییع نشود.

۵- در منابعی که در پاورقی آورده می شود، باید نام کتاب به صورت کامل، و نیز نام مؤلف، شماره  جلد و صفحه بیان شود. اگر کتابی چند چاپ شده و نوع آنها در صفحات مختلف است، در ارجاع، به نوبت چاپ هم اشاره شود.

۶-اگر بار اول، اطلاعات مربوط به کتاب مأخذ داده شد، در نوبتهای بعد لازم نیست. اینکه نوشته شود، در این باره به کتاب المیزان، تألیف مرحوم علامه طباطبایی، جلد دوم، صفحه  ۴۵ از چاپ بیروت مراجعه کنید، میتوان نوشست: (ر.ک: المیزان، علامه طباطبایی، ج ۲، ص ۴۵، ط، بیروت).

۷ – مطالب را در حد امکان، از منابع اصلی و قدیمی و دست اول نقل کنیم، نه از کتابهای دست چندم و دم

۸ – نوشته ها برخوردار از: زیبایی خط، سلیقه و تمیزی، فاصله  مناسب بین سطور، فاصله  مناسب سطور از اطرافی صفحه، سر سطرآمدنها و پاراگراف بندی، جایگاه مناسب تیترها در صفحات و… باشد.

۹ – جملات، طولانی و دارای تعبیرات دشوار و نامأنوس نباشد.

۱۰-اصطلاحات باشد، اعرابگذاری شود، تا خواننده دچار اشتباه نگردد.

۱۱ – در نوشته، علایم نگارشی مانند: … ، : « » – () ؟ او امثال اینها به کار رود.

۱۲- در نوشته های علمی و تحقیقی، از قلم پردازیهای غیر لازم و لفاظیهای انشایی پرهیز شود.