مقاله نگرشي انتقادي به معيار «انسان معقول و متعارف» براي تشخيص تقصير در مسووليت مدني که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در فصلنامه حقوق- مجله دانشكده حقوق و علوم سياسي از صفحه ۷۳ تا ۹۳ منتشر شده است.
نام: نگرشي انتقادي به معيار «انسان معقول و متعارف» براي تشخيص تقصير در مسووليت مدني
این مقاله دارای ۲۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله انسان معقول و متعارف
مقاله معيار نوعي تقصير
مقاله معيار شخصي تقصير
مقاله حق امنيت
مقاله حق آزادي و فعاليت
مقاله برابري مدني
مقاله سيره عقلا
مقاله قابليت انتساب
مقاله بيماري جسمي
مقاله معلول ذهني
مقاله كودك
مقاله سن
مقاله جنسيت

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: باديني حسن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بر اساس معيار انسان معقول و متعارف، تقصير عبارت است از انجام كاري كه اين انسان فرضي در شرايطي كه ضرر در آن روي داده است، انجام نمي داد و يا ترك كاري كه او در آن شرايط انجام مي داد. اين معيار در گذشته كاملا جنبه نوعي داشت و حقوقدانان بطور كلي شرايط دروني و فردي را در احراز تقصير ناديده مي گرفتند، اما امروزه بسياري بر اين باورند كه قاضي بايد آن دسته از شرايط دروني را كه بسادگي به گونه عيني قابل ارزيابي است، مانند سن، وضعيت سلامتي و توانايي هاي جسمي و… در نظر گيرد. اما بايد شرايط دروني از نوع ذهني يا رواني مانند هوشمندي، ميزان آگاهي، شخصيت و انگيزه هاي عمل را ناديده انگارد. در اين مقاله، سعي شده است تا محتواي توصيفي و هنجاري اين ابزار حقوقي بيان شود؛ ابعاد تاريک حقوقي و ابهامات آن روشن گردد و در پرتو مباني و اهداف مورد نظر، پاره اي از برداشت هاي صورت گرفته از آن به چالش کشيده شده و پيشنهادهايي که گمان مي رود بتواند به همگرايي و انسجام نظام حقوقي کمک کند، ارايه شده است.