سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین همایش ملی مدیریت بحران زلزله در شهرهای دارای بافت تاریخی

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

احمدرضا لطیفی – دانشجوی کارشناسی عمران ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد یزد
هادی معتمدیان – دانشجوی کارشناسی عمران ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد یزد

چکیده:

همانطور که می‌دانیم ایران کشوری زلزله‌خیز است به طوری که در این کشور به طور متوسط هر ۴/۲ سال یک زلزله با بزرگی ۵/۶ ریشتر یا بزرگتر رخ می‌دهد.
در طی سال‌های گذشته بارها شاهد آن بوده‌ایم که زلزله‌های زیادی رخ داده است و همواره بیشترین سهم خسارت از این حوادث نصیب روستاها شده است.
ایران کشوری نیمه‌روستایی است و لذا نیمی از سکونت‌گاه‌های آن بر بنیاد معماری بومی و سنتی و به مفهومی گویاتر، معماری روستایی بنا شدهاست. پس با در نظر گرفتن مطالب بالا ضرورت پرداختن به بحث روستا و بازسازی آن پس از سوانح کاملاً آشکار می‌باشد.
متاسفانه در بازسازی روستاها خصوصاً خانه‌های روستایی توجه زیادی به بافت و شکل معماری بومی نمی‌شود و آن را امری پیش‌پا افتاده می‌نگارند. تحقیق در تجربیات گذشته کشور، از جمله بازسازی روستاهای دشت قزوین پس از زلزله سال ۱۳۴۲ و یا بازسازی سکونت گاه‌های ناحیه طبس پس از زلزله سال ۱۳۵۷ و یا زلزله گلبافت کرمان و از همه مهمتر بازسازیهای مناطق جنگزده استان خوزستان از سال ۱۳۶۱ به بعد نشان داد که طراحی و ساخت در روستاها چندان ساده و پیش‌پا افتاده نیست.
مکرر دیده شده است که روستاییان ساختمانهای محکم و ضدزلزله را ترک کرده و مجدداً با مصالح بومی برای خود خانه‌ای ساخته‌اند. که در همه ابعاد پاسخگوی نیازهای آنها بوده است به عنوان مثال می‌توان به روستاهای رودک و فرسینه اشاره کرد.
با توجه به مطالب بالا وجود تحقیقات و مطالعه در مورد روستاهای ایران برای بازسازی و مقاوم‌‌سازی آنها برای زلزله امری ضروری به نظر می‌رسد که در این مقاله سعی شده است به طور کلی به برخی از نکاتی که دربازسازی و یا مقاوم‌سازی روستاها باید به آنهاتوجه شود و همینطور به چند نکته در مورد بناهای خشتی و روش‌های اجرای صحیح این بناها اشاره شود.