مقاله هم گرايي و واگرايي در انديشه سياسي اماميه و حنابله در بغداد دوره آل بويه که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۸ در شيعه شناسي از صفحه ۱۸۳ تا ۲۳۱ منتشر شده است.
نام: هم گرايي و واگرايي در انديشه سياسي اماميه و حنابله در بغداد دوره آل بويه
این مقاله دارای ۴۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله تعامل
مقاله هم گرايي
مقاله واگرايي
مقاله اماميه
مقاله حنابله
مقاله آل بويه و بغداد

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: باراني محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: چلونگر محمدعلي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
از محورهاي مهم تعامل در مفهوم هم گرايي و واگرايي فرقه ها در بغداد، تعامل فكري- سياسي است. دو  فرقه عمده اي كه در بغداد در دوران آل بويه در سده هاي چهارم و پنجم در تعامل با يكديگر بودند، اماميه و حنابله هستند. مسايل قابل طرح در تعامل فكري سياسي اماميه و حنابله بسيار است. مهمترين مسايل مطرح شده در اين زمينه، همكاري با سلطان جائر، تقيه، خروج عليه حاكم مسلمان و جهاد مي باشد. در موفقيت حنابله در اين تعامل، عواملي همچون همراهي با محدثان، توجه به سلف، اهميت به كتاب و سنت، مبارزه با افراط عقلگرايان، تندروي رقيبان، همراهي رقيبان با انديشه هاي غيرمسلمانان، پيروان بسيار، همراهي خلافت عباسي و عرب گرايي حنابله نقش داشته است. واگرايي حنابله و اماميه در بغداد نسبت به هم گرايي بيشتر بوده است. از جمله زمينه ها و عوامل اثربخش در فرايند شكل گيري و گسترش اين واگرايي، مي توان به: عوامل رفتاري و برخاسته از عملكرد پيروان و رفتارهاي فردي و گروهي و رفتارهاي انديشه اي شامل انديشه هاي سياسي و اجتماعي و ديني و مذهبي اشاره كرد. پيامدهاي تقابل و واگرايي اين دو فرقه، تشديد بحران مذهبي، تضعيف حكومت آل بويه، تضعيف موقعيت عالمان ديني، قدرت گيري اشاعره و برهم خوردن انسجام اسلامي است.