سال انتشار: ۱۳۹۲
محل انتشار: کنفرانس بین المللی عمران، معماری و توسعه پایدار شهری
تعداد صفحات: ۱۳
نویسنده(ها):
یاسر فولادیان – کارشناسی ارشدمرمت
سلمی شفائی – دانشجوی کارشناسی ارشددانشگاه ازاداسلامی واحدسوادکوه

چکیده:
نماد و نشانه ی شهری را می توان از عناصر اصلی در هویت بخشی به شهر ها برشمرد.اجزایی در محوطه ی شهر که بیانی از هویت، شخصیت ،تاریخ و فرهنگ شهر بوده ،در شناسایی آن به همگان تاثیر به سزایی دارند.با نگاه بر این مهم که معناگرایی وبیان رمزآلود را می توان از شاخصه های اصلی هنر و معماری اسلامی برشمرد که نشانی از وجود مفاهیم بنیادین دین می نماید،عنوان می کنیم که دولت صفویه که تفکرات شیعی تاثیر عمیق در شکل دهی آن داشت درصدد برپایی آرمانشهری اسلامی برآمد تا آن را چون نماد و تجسمی فضایی از آرای فلسفی و مذهبی خویش درآورد.نماد و نشانه های شهری در این عصر در پایتخت های متعدد صفوی به خصوص اصفهان به وفور دیده می شدند.نشانه های عملکردی،بصری و… که همچنان پای برجا مانده اند،چه پسا دوران صفوی ،دوران طلایی در شهرسازی وتوسعه ی شهری در ایران نیز به شمار می رود.دورانی که در آن سه رابطه ی انسان با خدا،انسان با انسان و انسان با طبیعت مورد توجه ویژه بوده،روابطی که در نماد و نشانه های معاصر خبری از آن ها نیست. پژوهش حاضر از نوع کاربردی و جمع آوری آن به صورت اسنادی(کتابخانه ای) بوده ،که در آن پس از تعریف کلی نماد و نشانه ها ،نگاهی به آن ها در شهرهای اسلامی ،به ویژه شهر اصفهان در دوره ی صفویه می پردازیم و تاثیرپذیری شهرهای صفویه از این عناصر مهم شهری را مورد تحلیل و بررسی قرار می دهیم.باشد که نتایج آن کارآمددر بهبود آینده ی شهرهایمان باشد