سال انتشار: ۱۳۹۲
محل انتشار: کنفرانس بین المللی عمران، معماری و توسعه پایدار شهری
تعداد صفحات: ۱۲
نویسنده(ها):
زهرا پرهیزکاری – دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات خوزستان
ابراهیم مرادی – دکترای باستان شناسی )دوران اسلامی(، استادیار و عضو هیئت علمی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ایلام
نازنین نصراللهی – دکترای معماری، استادیار و عضو هیئت علمی گروه معماری، دانشگاه ایلام،

چکیده:
ضرورت بازگشت به معماری کل نگر و طبیعی گذشته، یادآور می شودکه در گذشته، پیش از آنکه عوامل جدید، اندیشه های ما را آشفته و در هم سازند؛ هر جامعه ای دارای معماری کل نگر بوده است، امارفته رفته به صورت جزء به جزء و به شکل تکه هایی جدای از معماری دیروز و نمونه هایی از معماری فردا درآمد که بناهای گنگ و بعضا ناموزون، ماحصل این عوامل ساختار شکن معماری کل نگرهستند. بنابراین می توان برای رفع این معضل و مشکل، به معماری دوره های پیشین یا بهتر بگوییم به معماری کل نگر، طبیعی و منطقی بازگردیم در عین حال که نگاهمان به آینده است. انجام اینکار آن اندازه هم دشوار نیست. معمار حق ندارد همچون گذشته، خود را تنها وقف ساختمان های یادمانی کند؛ وظیفه اوست که اهمیت همگانی شدن خدمات را در جامعه امروز و فردا بداند و کار خود راچنان سامان دهد که در خدمت هدفهای گسترده تری باشد که جامعه برای همه مردم و زندگی بهتر آنان در نظر دارد. در این مقاله سعی برآن شده است تا با نگاهی به مفاهیم معماری سنتی و اسلامی وآثار آن بر مناطق کشورمان گوشه ای از ارزشهای حاکم بر این سبک معماری ارزشمند به رشته تحریر درآورده شود