سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: نهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

پدیده جوادی – کارشناس ارشد گروه خاکشناسی شرکت مهندسی مشاور مهاب قدس
حسن روحی پور – عضو هیئت علمی موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع
علی اکبر محبوبی – دانشیار گروه خاکشناسی دانشکده کشاورزی دانشگاه همدان

چکیده:

فرسایش پذیری در حقیقت بیان کمی حساسیت ذاتی خاکنسبت به جدا شدن ذرات از بستر و انتقال آن توسط عوامل فرساینده ( باران و رواناب ) است . فرسایش پذیری به عنوان یک عامل در واقع حاصل تاثیر بسیاری از خصوصیات فیزیکو شیمیائی خاک و اثرات متقابل بین آنها است . بطور کلی خصوصیاتی از خاک که در فرسایش پذیری آن موثرند عبارتند از : سرعت و ظرفیت نفوذ آب در خاک، بافت خاک، ساختمان و پایداری خاکدانه ها که خود نیز تحت تأثیر نوع و میزان مواد آلی و ترکیبات مختلف شیمیایی قرار می گیرند . از میان این خواص، پایداری خاکدان و مقاومت فیزیکی یا مکانیکی خاک مؤثرترین عامل بر روی فرسایش و انتقال رسوب می باشد به دلیل مشکلات و محدودیتهایی موجود در روشهای مستقیم اندازه گیری فرسایش خاک و همینطور پیشرفت شایان توجهی
که در درک مفاهیم و مکانیزم فرآیند فرسایش حاصل شده، ابداع مدل های مختلف در زمینه فرسایش و رسوب از سالها پیش مورد توجه قرار گرفته است . در حال حاضر شناخت نسبتاٌ جامعی از بسیاری عوامل مؤثر در فرایند فرسایش حاصل شده وروابط بین آنها به صورت معادلات ریاضی تعریف شده است .( مورگان، ).١٩٨٦ بر اساس این روابط مدلهای متنوعی تکامل یافته که مدل های فرآیندی و تجربی از آن جمله هستند . در این تحقیق، از بین مدل های فرآیندی، مدل Griffith ) University Erosion System Template )GUEST واز مدل های تجربی، مدل جهانی هدر رفت خاک یا USLE انتخاب شده تا رابطه عامل فرسایش پذیری خاک دراین دو مدل با پایداری خاکدانه ها مورد بررسی قرار گیرد .