مقاله وضعيت مصرف مواد، اعتياد و خدمات مربوطه در كارگران منطقه صنعتي عسلويه (ميدان گاز پارس جنوبي) در سال ۱۳۸۶ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در حكيم از صفحه ۵۸ تا ۶۸ منتشر شده است.
نام: وضعيت مصرف مواد، اعتياد و خدمات مربوطه در كارگران منطقه صنعتي عسلويه (ميدان گاز پارس جنوبي) در سال ۱۳۸۶
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله شيوع
مقاله خدمات
مقاله اعتياد
مقاله کارگر
مقاله عسلويه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: صابري زفرقندي محمدباقر
جناب آقای / سرکار خانم: رحيمي موقر آفرين
جناب آقای / سرکار خانم: حاجبي احمد
جناب آقای / سرکار خانم: امين اسماعيلي معصومه
جناب آقای / سرکار خانم: رزاقي عمران
جناب آقای / سرکار خانم: خستو گل آرا
جناب آقای / سرکار خانم: جارسياه رضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: با تراكم جمعيت كارگري در ميدان گاز پارس جنوبي (عسلويه)، احتمال افزايش آسيب هاي اجتماعي، به ويژه اعتياد نگراني هايي را ايجاد كرده است. اين مطالعه با هدف بررسي وضعيت مصرف مواد و اعتياد در كارگران منطقه و ارايه پيشنهادات عملي براي كنترل آن انجام گرديد.
روش كار: اين مطالعه در سال ۱۳۸۶ و با مجموع ۱۲ مباحثه متمركز گروهي، ۶۰ مصاحبه عميق و ۳۷۷ آزمايش ادرار از نظر مواد اپيوئيدي انجام شد. جمعيت مورد مطالعه را افراد كليدي منطقه، كارگران و كاركنان گاز و پتروشيمي، مردم بومي، فروشندگان و مصرف كنندگان مواد تشكيل مي دادند.
يافته ها: ترياك به عنوان شايع ترين مواد مصرفي در كارگران منطقه ذكر شد. روش غالب مصرف در كمپ ها تدخين و خوراكي، و در محل كار خوراكي بوده است. بر اساس اطلاعات به دست آمده، شيوع مصرف مواد اپيوئيدي در كارگران را بين ۱۵ تا ۲۵% مي توان برآورد نمود. عوامل عمده ذكر شده براي شيوع اعتياد در كارگران عبارتند از: ساخت و ساز سريع و تراكم كارگران، كار طاقت فرسا در شرايط آب و هوايي نامطلوب، تراكم جمعيت و كاهش امكان كنترل محيط، دسترسي آسان به مواد، اعتياد كارگران حين ورود، بي توجهي پيمانكاران به مصرف مواد توسط كارگران و كمبود خدمات پيشگيرانه و درماني. شيوع و شدت اعتياد در سال هاي ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۴ كه سرعت ساخت وساز در منطقه بيشتر بوده، افزايش يافته و از سال ۱۳۸۵ سرعت ساخت و ساز و به دنبال آن جمعيت كارگران موقتي، كاهش يافته است و محيط قابليت كنترل بيشتري پيدا كرده است.
نتيجه گيري: در محيط هاي كارگري با توسعه سريع، سياست گذاري و برنامه ريزي جامع براي كنترل ضرورت دارد و هزينه آن توسط سهم ناچيزي از سود توليدات قابل پرداخت است.