فرد محقق شخصی است جستجوگر و آگاه به مسائل علمی و تحقیقی در حوزه ی کار خودش که میتواند با اتخاد روشی درست و براساسی کارهای انجام شده دیگران و با تکیه بر استدلال های علمی و روش شناسی خاص، مطالب و نتایج تازه و جدیدی را کشف و مطرح نماید. روش شناسی یا متدولوژی وسیله شناخت هر علم است. روش شناسی در مفهوم مطلق خود به روشهایی گفته میشود که برای رسیدن به شناخت علمی از آنها استفاده میشود و روش شناسی هر علم نیز روشهای مناسب و پذیرفته آن علم برای شناخت هنجارها و قواعد آن است. روشهای شناخت را باید از روشها و فنون اجرای آنها متمایز دانست، چرا که اجرای هر قاعده پس از شناخت آن قاعده ممکن میگردد. واژه روشی شناسی گاه نیز به معنی «روشمندی» و یا مجموعه ای از روشی ها بکار میرود. برخی معتقدند که علم همان روش است. در هر حال می توان به خوبی پذیرفت که هیچ علمی فاقد روش نیست و دست آوردها و حاصل هر پژوهشی علمی به همان نسبت حائز اهمیت است که از طریق متدلوژی درست به دست امده باشد. «از رهگذر پژوهشی و تجربه است که نا آزموده در بوته آزمایش قرار میگیرد و در ژرفنای تاریک ناآگاهی، بارقه روشن اکتشاف و آگاهی تلالو می یابد». یک متدلوژی تحقیق شامل مجموعهای از روش های علمی، ابزارآلات و موادی است که در یک فرآیندهدفمند و منسجم در امر پژوهش مورد استفاده قرار میگیرد. پژوهش و روش علمی دو واژه کاملا نزدیک بهم و وابسته از لحاظ معنایی هستند. روشی علمی یا روش پژوهشی علمی، فرایند جستجویی منظم و سیستماتیک برای معین کردن یک وضعیت نامشخص است. زمانی که با یک روش صحیح علمی در پژوهشی حرکت صورت پذیرد، در نهایت میتوان به هدفهای علمی مدنظر پژوهشگر دست یافت و یا یک شناخت علمی مناسب را فراهم آورد. در واقع میتوان گفت اعتبار پژوهشی تا حدی بسیار زیاد به روش پژوهشی وابسته است. یک روش علمی، روشی است که قابل کنترل، نظارت و مدیریت است. در آن روش علمی مجموعه عملیاتی بصورت منظم وجود دارد که پژوهشگر با انجام مراحل آن به علت و معلول بودن موضوع مربوطه پی میبرد و نهایتا یک روش علمی قابل تکرار است به عبارت دیگر اگر مجموعه دادهها و نتایجی در یک روشی علمی بدست آمد می توان با تکرار مجددان، ان نتایج و مفاهیم را دوباره در جهت اطمینان بیشتر بدست آورد. لذا در این فصل روش های مختلف پژوهش کردن مورد بحث و بررسی قرار میگیرد.