مقاله ياي ميانجي در رسم الخط فارسي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در سبك شناسي نظم و نثر فارسي (بهار ادب) از صفحه ۲۰۱ تا ۲۲۰ منتشر شده است.
نام: ياي ميانجي در رسم الخط فارسي
این مقاله دارای ۲۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ياي ميانجي
مقاله رسم الخط فارسي
مقاله املاي فارسي
مقاله زبانشناسي
مقاله آواشناسي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ستايش حسن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
ياي ميانجي ابتر يا همزه مانند (ء) كه بعد از اسامي مختوم به هاي غيرملفوظ بكار ميرود؛ مانند: نامه من، خانه من، پديده ايست كه از ديرباز در متون كهن فارسي رايج بوده و بعنوان ميراث زباني و فرهنگ نوشتاري بدست ما رسيده است؛ و ياددهي و يادگيري آن براي برقراري ارتباط نوشتاري با گذشتگان و انسانهاي عصر حاضر و آينده يك امر ضروريست. اكنون بيش از ده سالست كه در كنار برخي تغييرات رسم الخط زبان فارسي بجاي ياي كوچك بالاي هاي ناملفوظ، از ياي بزرگ (ي) استفاده ميكنند. اين جريان از كتابهاي درسي آموزش و پرورش شروع شد و از آن طريق به ساير مراكز نشر و چاپ گسترش يافت. عليرغم اينكه فرهنگستان زبان و ادب فارسي كاربرد ياي ميانجي بعد از هاي غيرملفوظ را به صورت همزه مانند (ء) تصويب كرده است؛ اما اصل تعميم، تطابق صورت مكتوب با ملفوظ، ملاحظات آموزشي، سابقه كاربرد آن در برخي از متون گذشته و التباس آن با همزه از جمله دلايليست كه طرفداران ياي ميانجي بزرگ را برآن داشته است كه بر اعتقاد و التزام خود به كاربرد ياي بزرگ بعد از هاي غيرملفوظ راسخ بمانند. اين مقاله به بررسي ميزان اتقان دلايل فوق الذكر ميپردازد و نتيجه ميگيرد كه بايد مصوبه فرهنگستان زبان و ادب فارسي ملاك عمل ما در ويرايش و نگارش فارسي قرار گيرد.