سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: اولین کنگره ملی فناوری تولید و فرآوری گوجه فرنگی

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

احمدرضا محمدزاده – عضو هیأت علمی بخش تحقیقات خاک و آب مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خ

چکیده:

در مناطق خشک و نیمه خشک و از جمله ایران شوری منابع آب و خاک تولید محصولات زراعی را با چالشی بزرگ روبرو ساخته است. در این مناطق کمبود آب با کیفیت مطلوب یکی ازمشکلات عمده در تولید کشاورزی می‌باشد. در چنین شرایطی کاربرد آبهای شور در کشاورزی گزینه‌ای است که ضرورت توجه به آن اهمیت ویژه‌ای یافته است. گوجه‌فرنگی به عنوان گیاهی نیمه حساس به شوری طبقه‌بندی می‌شود. این گیاه می‌تواند به عنوان یک گیاه زراعی الگو در احیای اراضی و استفاده از آبهایی با کیفیت نامناسب بکار رود. شوری جوانه‌زنی را کم کرده و زمان لازم برای جوانه‌زنی را طولانی‌تر می‌کند. تنش شوری منجر به ایجاد تغییراتی در رشد، مرفولوژی و فیزیولوژی ریشه می‌شود که این تغییرات به نوبه خود باعث تغییر در جذب آب و یونها می‌گردد. شوری رشد اندامهای هوایی را کم می‌کند ولی رشد ریشه کمتر از آن تحت تأثیر شوری قرار می‌گیرد. شوری محتوی یونی برگهای را تغیر می‌دهد و باعث می‌شود میزان Na+ و Cl- افزایش و K+، Ca+2، Mg+2 وکاهش یابد. غلظت یونی بیشتر در برگها منجر به کاهش پتانسیل اسمزی شده و جذب آب را افزایش می‌دهد. آستانه کاهش عملکرد گوجه‌فرنگی هدایت الکتریکی dsm-2/15 عصاره اشباع خاک است در شوری کم، کاهش عملکرد ناشی از کاهش متوسط وزن میوه است. درحالیکه درشوری زیاد کم شدن تعداد میوه سهم بیشتری در کاهش عملکرد دارد.