سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: اولین کنفرانس بین المللی بحران آب

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

حسین قاسمی – دانشجوی کارشناسی ارشد بیابانزدایی دانشگاه زابل
علیرضا مقدم نیا – استادیار دانشگاه زابل
الیاس آرزمجو – دانشجوی کارشناسی ارشد زراعت دانشگاه زابل
هادی محمد زاده خانی – دانشجوی کارشناسی ارشد آبخیزداری دانشگاه تهران

چکیده:

خشکسالی پدیدهای آرام، مرموز و خزنده است. کشور ما از سال ۱۳۷۷-۱۳۷۸ تا کنون (قریب ۱۰ سال) درگیر بلایی مترقبه خشکسالی میباشد. و هر ساله خسارات متعددی به بخش های مختلف مناطق نیمه خشک و بیابانی وارد میسازد و مسائل اجتماعی-اقتصادی منطقه را تحت تاثیر قرار میدهد. وضعیت خشکسالی و اثرات آن درچهار صورت بحرانی، کمبود آبی، تنش آبیو وضعیت قابل تحمل طبقه بندی می شود. لزوم آمادگی و عبور از این پدیده بر همگان مبرهن است در این راستا طرحهای مقابله با خشکسالی و مدیریت فعال آن، از ضروری ترین ابزار طراحی سیستمهای پایش خشکسالی میباشد که اطلاعات استخراج شده از آنها تعیین کننده نوع عملیات مقابله با خشکسالی و زمان شروع آنها میباشد. چنین سیستم هایی با استفاده از شاخصهای خشکسالی طراحی میگردند و هم اکنون شاخص های متفاوتی برای آن تعریف شده است.در این تحقیق از شاخصهایCZI و ۲MCZIکه از شاخص های مطرحپایش خشکسالی در سطح جهانی میباشند استفاده گردیده است و از داده های سال های ۱۹۶۳ تا ۲۰۰۳ (۴۱ سال) مربوط به ایستگاه سینوپتیک زابل استفاده گردید. بر اساس نتایج به دست آمده پس از تکمیل و تصحیح داده ها و برازش توزیع مناسب برای شاخص موردنظر خشکترین سال با به کارگیری شاخص CZI 1973، ۱۹۸۷ و ۲۰۰۱ می باشد و برای شاخص MCZI خشکترین سال ۱۹۶۴ میباشد. نتیجه گیری اینکه شاخص CZI در مقایسه با MCZI کارایی مناسب تری برای بررسی و پایش خشکسالی در زابل را داشته و دورههای خشکسالی را به نحو مطلوب تری ارائه میدهد.