سال انتشار: ۱۳۷۸

محل انتشار: سومین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

حبیب ملایی – گروه زمین شناسی – دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد
V.K.S.Dave – گروه علوم زمین دانشگاه رورکی هندوستان
علی درویش زاده – گروه زمین شناسی دانشگاه تهران
عبدالمجید یعقوب پور – گروه زمین شناسی دانشگاه تربیت معلم

چکیده:

توده باتولیتی اهر با امتداد کلی شرقی – غربی ، بطول ۳۰ کیلومتر و به وسعت بیش از ۲۵۰ کیلومتر مربع یک از جالبترین فعالیتهای ماگماتیکی الیگوسن در منطقه است.
سنگ عمدتا دانه ای، درشت دانه تا متوسط بافت پورفیریک همراه با بلورهای فنوکریست آلکالی فلدسپار که گاهی تا یک سانتیمتری می رسند مهمترین کانیهایتشکیلدهنده سنگ بترتیب فراوانی عبارتند از پلاژیوکلاز، آلکالی فلدسپار، کوارتز، هورنبلند، بیوتیت و کانیهای کدرهمراه با دیگر کانیهای ثانویه و فرعی می باشند. تجزیه کانیهای فلدسپار توسط دستگاه الکترون میکروپروپ ثابت می کند که آلکالی فلدسپار عمدتا اورتوکلاز با دامنه تغییرات عمده ۸۶/۵ Or تل ۸۸/۹ Or درصد و پلاژیوکلاز عمدتا آلبیت – الیگوکلاز با دامنه تغییرات نسبتا وسیع تر (۳/۳ An – ۹۶/۲ Ab تا ۲/۱ An- 67/9 Ab درصد) برخوردار می باشد بر اساس مطالعات کانی شناسی و کموگرافی (Chemography) این سنگ را می توان کوارتز مونزویت یا گرانودیریوت نامید. این توده نفوذی با ۷/۳۵ تا ۵/۸ درصد اکسیدهای قلیایی یک توده کالکوآلکالن می باشد که در آن نسبت سدیم (با میانگین ۳/۸۹) بیشتر از نسبت K (با میانگین ۲/۷۳) می باشد .
مطالعه دیاگرام های متغیر، همگنی دیاگرام مثلثی Q-Ab-Or و نسبت عناصر کمیاب و دیگر دیاگرانها، تبلور تفریق یک ماگمای کالکوآلکالن را نشان می دهد، و از نظر سنگ شنای متعلق به سری تب I می باشد که در درجه حرارت ۶۹۸ تا ۸۰۰ و فشار بین ۵ تا ۲ کیلوبار و با بیش از ۱۰ درصد آب در عمق ۶ تا ۱۵ کیلومتری پوسته زمین در جزایر قوسی و همزمان با فاز کوهزایی پیرینه تشکیل شده است.