سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: دهمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

مصطفی مشکین – دانشجوی کارشناسی ارشد پترولوژی، دانشگاه صنعتی شاهرود
حبیب ا… قاسمی – استادیار زمین شناسی دانشکده علوم زمین، دانشگاه صنعتی شاهرود
عباس آسیابانها – استادیار زمین شناسی دانشکده علوم پایه، دانشگاه بین المللی امام خمین

چکیده:

منطقة زرشک- سلطانقیس در ۱۰ کیلومتری شمال قزوین و در زون ساختاری البرز غربی قرار دارد. واحدهای سنگی این منطقه را گدازههای آتشفشانی و آذرآواریهای ائوسن تشکیل میدهند و قدیمیترین آنها, نهشتههای آذرآواری شامل انواع توف و آگلومرا هستند. در ادامه، الیوین بازالت، آندزیبازالت، تراکیآندزیت و داسیت فوران نمودهاند.. وجود یک لایه آهک توفی نومولیتدار به سن ائوسن میانی در زیر گدازهها به همراه ساختهای رسوبی نظیر لایهبندی تدریجی و چینهبندی متقاطع در آذرآواریها، بیانگر تشکیل این سنگها در محیط دریایی کمعمق است. بررسی شواهد سنگ شناسی و ژئوشیمیایی این سنگها حاکی از تغییر و تحولات پیوستهای در آنها شامل ظهور و حذف برخی کانیها، خوردگی فنوکریستها و تشکیل بافت غربالی در نتیجة فرآیندهایی چون تفریق و افت فشار است. نمودارهای مختلف ژئوشیمیایی حاکی از طبیعت کالکوآلکالن پتاسیک گدازهها و تعلق آنها به جایگاه قوس آتشفشانی قارهای(CAP)است.