سال انتشار: ۱۳۷۸

محل انتشار: اولین کنفرانس زمین شناسی مهندسی و محیط زیست ایران

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

غلامرضا لشکری پور – استادیار گروه زمین شناسی دانشگاه سیستان و بلوچستان
محمد غفوری – استادیار گروه زمین شناسی دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده:

منطقه سیستان درشمال استان سیستان وبلوچستان به دلیل وجود رودخانه هیرمندودریاچه هامون ازویژگیهای خاصی برخوردار می باشد وابستگی شدید زندگی مردم سیستان به رودخانه هیرمند ودریاچه هامون سبب شده تا این دوجایگاه ویژه ای پیدا نمایند دردهه های اخیر عواملی باعث پایین رفتن ترازآب دریاچه هامون شده اند یکی ازاین عوامل فرسایش رودخانه شیله درسرپنجه های فرسایشی است این رودخانه که بصورت سرریز دریاچه هامون عمل می کند بتدریج درحال پیشروی به داخل این دریاچه می باشد این عمل باعث کاهش سطح دریاچه هامون به دلیل تخلیه آب درترازهای پایین ترگردیده است کاهش سطح و حجم آب دریاچه درسالهای اخیر نگرانیهایی را بهوجود آورد بطوریکه این عوامل سبب گردید تا درسال ۱۳۷۵ سدی خاکی به صورت موقت برروی این رودخانه احداث شود این سد که فاقد هرگونه مطالعات پایه بود در خرداد ۱۳۷۷ تخریب گردید ازچندسال قبل هم مطالعاتی برای تثبیت شیله توسط سازمان عمران سیستان ووزارت نیرو انجام گردیده است سازمان عمران سیستان سازه ای بتنی و دریچه دار ووزارت نیرو هم سدی خاکی را برای تثبیت این رودخانه پیشنهاد نموده است پس ازتخریب سد موقتی وزارت نیرو به عنوان قسمتی ازپروژه پیشنهادی ساخت سدی با ارتفاع کمتر را شروع نموده که فعلا درحال اجرا می باشد کنترل فرسایش درشیله که کل اکوسیستم هامون و حیات منطقه را درمعرض خطر ونابودی قرارداده باید به گونه ای باشد که بتواند ضمن تثبیت سرشیله پوشش مانسب گیاهی را به همراه داشته باشد باایجادپوشش گیاهی و افزایش رطوبت خاک به مقدارزیاد ازفرسایش بادی منطقه هم کاسته خواهد شد