سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: پنجمین کنفرانس دانشجویی مهندسی معدن

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

پورنگ شمسی – کارشناسی ارشد رشته مهندسی معدن، گرایش فرآوری مواد معدنی، دانشگاه تهر
منوچهر اولیاء زاده – استاد دانشکده مهندسی معدن، دانشگاه تهران
محمد نوع پرست – دانشیار دانشکده مهندسی معدن، دانشگاه تهران
علی قربانی – مهندس معدن، دانشکده مهندسی معدن، دانشگاه تهران

چکیده:

این تحقیق به منظور بررسی امکان فرآوری نمونه کنسار اسکارنی گارنت بزمان که در استان سیتان و بلوچستان واقع است، انجام شد. در ابتدا با استفاده از آنالیزهای کمی و کیفی شامل تجزیه شیمیایی و پراش اشعه X، نمونه مورد شناسایی قرار گرفت. با انجام این مطالعات مشخص شد، که نمونه معرف ۴۷/۷ درص گارنت و مقادیر کمتری ولاستونیت و دیوپسید دارد. نتایج حاصل از مطالعات میکروسکپ نوری نیز این آناایزها را تایید نمود. درجه آزادی کانی گارنت ۱۶۸۰ میکرون تعیین گردید و در داخل دانه های گارنت ادخالهای کوچکی مشاهده شد. این دخالها بیشتر دیوپسید و به مقدار کمتر ولاستونیت می باشند، که ابعاد آنها حدود ۵۰-۳۰ می باشد و ۳۰-۱۰ درصد دانه های گارنت را تشکیل داده اند.
از جدا کننده های مغناطیسی برای جدایش کانی هایی که دارای خاصیت مغناطیسی هستند، استفادهمی شود و در پر عیار سازی گارنت نیز بکار می روند، برای انجام آزمایش های مغناطیسی ابتدا آزمایش های مغناطیسی تر صورت گرفت که در آن کل ماده خردایش یافت و سپس روی آنها آزمایش های مغناطیسی ابتدا آزمایش های مغناطیسی خشک شدت بالا، پارامترهای دانه بندی، شدت میدان، زاویه تیغه بین دیا و پارامگنیت، زاویه تیغه بین پارا و فرومگنیت و میزان بازدهی مورد بررسی قرار گرفت. برای این کار محدوده های دانه بندی ۵۹۰+۱۶۸۰- ، ۱۴۹+۵۹۰- ، ۷۴+۱۴۹- میکرون مورد آزمایش قرار گرفت. چند آزمایش نیز با خردایش کل نمونه انجام شد. در آزمایشهای انجام گرفته بالاترین عیار گارنت در دانه بندی درشت (۵۹۰+۱۶۸۰- میکرون) با عیار ۷۷/۹۳ درصد و بازیابی ۴۵/۵۸ درصد حاصل شد.