سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: بیست و چهارمین گردهمایی علوم زمین

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

مرتضی پیروز –
محمدرضا قاسمی –
عباس بحرودی –
عبدالله سعیدی –

چکیده:

پهنه شمالی – جنوبی گسله راستالغز منقارک در کمربند ساده چین خورده زاگرس قرار دارد کسی کیلومتری غرب شیراز شروع شده و تا جنوب شهرستان دهرم به طول سر ۴۰ کیلومتر ادامه دارد. ساخت‌های نمکی متعددی همانند جهانی، فیروزآباد و گچ از داخل پهنه گسله منقارک و سخت نمکی کوچک دیگری در راستای راندگی کیلاق دیروز در ده است. وجود ساخت‌های نمکی در منطقه می‌تواند بیانگر لای جدا کننده و ویسکوز در توالی رسوبی باشد. وجود و یا تغییر در توزیع لایه‌های جدا کننده ویسکوز در افق‌های مختلف می‌تواند بر چگونگی سبک دگردیسی در بخش‌های فوقانی و تحتانی تأثیرگذار باشد. در این نوشتار تغییرات فضایی افق‌های جدا کننده وسگوز و تفسیر آن در صد که دگردیسی پهنه گسله منقارک با استفاده از همانندسازی مدرج آزمایشگاهی مورد بررسی قرار گرفته است. در یک کمربند چین برنده هر چقدر ضریب چسبندگی پی سنگ و توالی رسوبی پوشاندن بیشتر باشد عرض دگردیسی کم و تغییر شیوه توپوگرافی ناگهانی و زیاد بود و هرچه ضریب چسبندگی کم باشد عرضه گردید دید زیاد و تغییر شیب توپوگرافی ملایم است . وجود و ضخامت زیاد سری نمکی هرمز ما بین پی سنگ و رسوبات پوشاندن به باعث کاهش ضریب چسبندگی پی سنگ و رسوبات فوقانی شده و عدم آن یا ضخامت کم آن بیانگر ضریب چسبندگی بالا ما بین پی سنگ و رسوبات فوقانی است. نتایج این بررسی نشان می‌دهد که شیب انباشت دگردیسی در منطقه متغیر بوده و به خوبی با نحوه توزیع لایه‌های جدا کننده ویسکوز در ارتباط بود و از آن تبعیت می‌کند. در باختر پهنه گسل منقارک ، ضریب چسبندگی و شیب انباشتگی زیاد، عرض دگر ریختی کم و در خاور پهن، ضریب چسبندگی و شیب انباشتگی کم، عرض دگر ریختی زیاد است.