سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: دومین همایش ملی بیابان با رویکرد مدیریت مناطق خشک و کویری
تعداد صفحات: ۸
نویسنده(ها):
زهرا پدرام راد – دانشجوی کارشناسی ارشد بیابانزدایی دانشکده کویر شناسی دانشگاه سمنان
محمدرضا یزدانی – استادیار گروه بیابان زدایی دانشکده کویر شناسی دانشگاه سمنان

چکیده:
خشکسالی هیدرولوژیکی که به مفهوم کمبود جربان آب نسبت به مقدار نرمال آن تعریف می شود که از رویدادهای طبیعی و تکرارپذیر در هر اقلیمی است. به کمک شاخص های خشکسالی می توان میزان خشکسالی را در مقیاس زمانی بررسی نمود ولی اطلاعات نقطه ای این شاخص ها در ایستگاه ها برای بررسی گسترش جغرافیایی و تعیین وسعت مناطق دچار خشکسالی، کفایت نمی کند. از این رو بسط و گسترش مکانی و منطقه ای آنها لازم می باشد. بدین منظور لازم است که از روش های درون یابی استفاده نمود. در این مطالعه پهنه بندی خشکسالی براساس شاخص خشکسالی جریان سطحی (SDI) در ۶ ایستگاه معیار حوضه آبریز همدان-بهار و در طی سال های آماری ۳۰ ساله (۹۱-۶۲) و در دوره های ۳ و ۶ و ۹ و ۱۲ ماهه صورت گرفته است. نتایج نشان داد که هر چه از شاخص سطحی سه ماهه به ۱۲ ماهه پیش می رویم میزان خشکسالی منطقه بیشتر می شود و همچنین میزان خشکسالی در قسمت جنوب غرب منطقه در سری های ۹ و ۱۲ ماهه در وضعیت شدید می باشد.